Καλές οι προτάσεις «ενότητας της αριστεράς» από τα τηλεπαράθυρα, αλλά η ουσία φαίνεται αλλού: ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ σε κοινό ψηφοδέλτιο στις εκλογές του Ε.Κ. Καρδίτσας

Όλοι μας παρακολουθήσαμε αυτές τις μέρες, το σήριαλ με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία των «κομμάτων της αριστεράς» στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Πολλούς από εμάς μας ξένισε η επικοινωνιακή κατάχρηση -για μια ακόμη φορά- του όρου «ενότητα της αριστεράς», τα κροκοδίλεια δάκρυα ακόμα και δεξιών πολιτικών-δημοσιογράφων (!) για το θέμα, κλπ. Και λέμε επικοινωνιακή, γιατί βέβαια, δεν μπορεί κανείς να εκλάβει ως σοβαρή και επί της ουσίας μια πρόταση, που αντί να συζητηθεί μεταξύ των ενδιαφερομένων, να ζυμωθεί στη βάση, στο εργατικό-λαϊκό κίνημα στην πράξη,  και μετά να ανακοινωθεί, εκτοξεύεται μέσα από τηλεπαράθυρα στα πλαίσια μιας προεκλογικής περιόδου.

Η μη σοβαρότητα και το ανούσιο της γενικότερης πρότασης φάνηκε για μια ακόμη φορά στην ΠΡΑΞΗ στις πρόσφατες εκλογές του Εργατικού Κέντρου Καρδίτσας, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε με κοινό ψηφοδέλτιο με το ΠΑΣΟΚ.

Διαβάζουμε:  «Μέσα σε όργιο νοθείας πραγματοποιήθηκε, το περασμένο Σάββατο, το Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Καρδίτσας. Την ευθύνη φέρουν οι παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, που «κατέβηκαν» με κοινό ψηφοδέλτιο στο Συνέδριο, αποδεικνύοντας, για μια ακόμα φορά, ότι τους συνδέει ο κοινός στόχος του χτυπήματος των ταξικών δυνάμεων του εργατικού κινήματος, ώστε να μην «ενοχλείται» και να μην εμποδίζεται ο κυβερνητικός – εργοδοτικός συνδικαλισμός, τον οποίο, από κοινού και σε συνεργασία, υπηρετούν, βλάπτοντας τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Για να πετύχουν αυτόν το στόχο, δε δίστασαν να προχωρήσουν σε «σκαστή» και εκτεταμένη νοθεία. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι 24 από τους 81, συνολικά, αντιπροσώπους στο συνέδριο εμφανίστηκαν να προέρχονται μόνο από 2 από τα 35, συνολικά, σωματεία και συγκεκριμένα 14 από το Σύλλογο Καθαριστριών και 10 από το Σύνδεσμο Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Σύμφωνα με το εκλογικό μέτρο, αυτό σημαίνει ότι στις αρχαιρεσίες των δυο σωματείων ψήφισαν πάνω από 1.150 εργαζόμενοι, κάτι που είναι εξωπραγματικό για μια περιοχή όπως η Καρδίτσα και δείχνει, καθαρά, το μέγεθος της νοθείας που έγινε.

Ταυτόχρονα, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να υποβαθμίσουν και να εκφυλίσουν τις εργασίες του Συνεδρίου. Ετσι, όταν ξεκίνησε η Γενική Συνέλευση, στο χώρο είχαν προσέλθει μόνο οι 40 από τους 81 αντιπροσώπους και μέσα σε μισή ώρα στην αίθουσα έμειναν μόνο 15. Λόγω αυτής της κατάστασης εκφυλισμού κι ενώ είχε, ήδη, ξεκινήσει η διαδικασία της ψηφοφορίας, η «Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία» (ΔΑΣ) – η παράταξη που υποστηρίχθηκε από το ΠΑΜΕ – έκανε δήλωση αποχώρησης από τη Γενική Συνέλευση.

Παρά το όργιο νοθείας, η ΔΑΣ ανέβασε και τις ψήφους και τα ποσοστά της και τις έδρες της σε σχέση με το προηγούμενο Συνέδριο, ενώ πτώση είχε το «δίδυμο συνεργασίας» ΠΑΣΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ.»

Πηγή: Ριζοσπάστης, 10/4/2012

Τέτοια «ενότητα», ευχαριστώ, δεν θα πάρουμε…

Όταν αυτοί που έχουν κάνει «τιμημένη παράδοση» τη διάσπαση μιλάνε για «ενότητα της αριστεράς»…

Πολύς προβληματισμός για την "ενότητα της αριστεράς"


Τελευταία πολλαπλασιάζονται πάλι οι «εκκλήσεις» και τα «δάκρυα» γύρω από την «ενότητα της αριστεράς», από πολιτικές δυνάμεις (ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι μόνο), μιντιακές προσωπικότητες και εκπομπές (Λαζόπουλος, Αλ-Τσαντίρι, Ράδιο Αρβύλα, κλπ κλπ)

Στο συγκεκριμένο ποστ δεν θα προχωρήσουμε καν στην ουσία του ζητήματος «ενότητα για ποιους λόγους και σε ποια βάση». Θα δούμε μόνο ποιοι είναι αυτοί που κόπτονται για την ενότητα και το ρεκόρ που κρατάνε στις διασπάσεις…

Ας δούμε σχετικά από ποιους αποτελείται / αποτελούταν ο ΣΥΡΙΖΑ:
-Από τον ΣΥΝ: διάσπαση του ΚΚΕ το 1991 + ΕΑΡ (που προέκυψε από τη διάσπαση του ΚΚΕ «εσωτερικού» το 1986, επίσης διάσπαση του ΚΚΕ το 1968)
-Από τμήμα του ΔΗΚΚΙ: ιδρυθέν το 1995 από τον Δ. Τσοβόλα και άλλα πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ (ο πρώτος αποχώρησε από το ΔΗΚΚΙ το 2004)
-Από τη ΔΕΑ: διάσπαση του ΣΕΚ το 2001 – η ίδια διασπάστηκε επίσης το 2004. Από τις άλλες δύο οργανώσεις που προέκυψαν από αυτή, το Κόκκινο και τη Διεθνιστική Σοσιαλιστική Παρέμβαση, η πρώτη μετέχει στο ΣΥΡΙΖΑ. Το 2010 η ΔΕΑ στήριξε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής του Α. Αλαβάνου (βλέπε παρακάτω)
-Από την ΑΚΟΑ: που προέκυψε από τη διάσπαση του ΚΚΕ «εσωτερικού» το 1986
-Από την ΚΕΔΑ: διάσπαση από το ΚΚΕ το 2000 (Θεωνάς-Κωστόπουλος: ο τελευταίος αποχώρησε από την ΚΕΔΑ το 2007)
-ΚΟΕ: διάσπαση του ΚΚΕ το 1956, που γίνεται ΟΜΛΕ το 1967, μερίδα του οποίου συγκρότησαν το ΚΚΕ μ-λ το 1976, που διαλύθηκε το 1982 για να επανεμφανιστεί από ορισμένα μέλη της αργότερα ως Ασυνέχεια, για να φτάσει μετά από πολλές άλλες περιπέτειες στην ίδρυση της ΚΟΕ το 2003. Από το 2007 μετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ. Το 2010 προσχώρησε στο Μέτωπο του Αλαβάνου.
-Από τους «Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας»: προέκυψε από διάσπαση της «Οικολογικής Παρέμβασης» το 2007
-Από το Ξεκίνημα: που εντάχθηκε το 2008 και αποχώρησε το 2011
-Από τους Ριζοσπάστες: οργάνωση που διασπάστηκε από τους Ενεργούς Πολίτες (επίσης συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ)

Για να μην αναφέρουμε τις τελευταίες εξελίξεις:

-Τον Ιούνη του 2010, κατά το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ, αποχώρησαν 320 σύνεδροι της Ανανεωτικής Πτέρυγας, συγκροτώντας νέο κόμμα, τη Δημοκρατική Αριστερά, με επικεφαλής τον Φώτη Κουβέλη.
-Τον Σεπτέμβρη του 2010 ο Αλέκος Αλαβάνος ανακοίνωσε την αυτόνομη κάθοδο του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής στην Περιφέρεια Αττικής (Δημοτικές-Περιφερειακές Εκλογές 2010), ολοκληρώνοντας -και πρακτικά πλέον- τη διάσπαση που είχε διαμορφωθεί τους προηγούμενους μήνες στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ.
-Το Νοέμβρη του 2011 το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς (του Φώτη Κουβέλη) αντιμετωπίζει πρόσθετους κλυδωνισμούς. Μετά την διαφοροποίηση του βουλευτή Γρ. Ψαριανού, ακολούθησαν οι διαφωνίες στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, που αποφάσισε κατά πλειοψηφία να δώσει αρνητική ψήφο στη κυβέρνηση Παπαδήμου (40 υπέρ, 24 κατά, 4 λευκά) δεχόμενη επικρίσεις από τους μειοψηφούντες ότι υπονομεύεται η θέση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, ενώ διακυβεύεται η παραμονή της χώρας στο ευρώ καθώς και η εκταμίευση της έκτης δόσης. Ακολούθησαν οι παραιτήσεις από την Κ.Ε. των μελών της Μάνου Ματσαγγάνη, Βάσως Κιντή και Σάκη Κουρουζίδη.

Όταν λοιπόν ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για ενότητα της αριστεράς, δεν φαντάζει κάπως από εξωπραγματικό έως γελοίο; Ποια μπορεί να είναι η φερεγγυότητα του αιτούντος την «ενότητα» δεδομένης της ιστορίας του;

Για να μην μπούμε καν στις παλινωδίες του χώρου όσον αφορά διακηρυγμένες θέσεις (σήμερα μια θέση, αύριο άλλη), τη στάση που κράτησε διαχρονικά στο συνδικαλιστικό κίνημα (υπονόμευση απεργιών, συμπαράταξη με την ΠΑΣΚΕ και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό) ή τον τυφλό αντι-ΚΚΕδισμό και αντισοβιετισμό που αναπαράγει τα τελευταία χρόνια (αν όχι δεκαετίες).

Ενότητα λοιπόν με ποιον και γιατί;