Το πραξικόπημα της Χούντας και η αδυναμία αντιμετώπισής του από το εργατικό κίνημα

Τανκς έξω από τη Βουλή

Τανκς έξω από τη Βουλή

Τον Απρίλη του 1967 οι ενδοαστικές αντιθέσεις που βρίσκονταν σε εξέλιξη όλη την προηγούμενη περίοδο κορυφώθηκαν στη δικτατορική αστική «λύση» της Χούντας.[1] Τις πρώτες πρωινές ώρες της 21/4/1967 τμήματα του στρατού κινήθηκαν καταλαμβάνοντας στρατηγικά σημεία της πρωτεύουσας, κυβερνητικά κτήρια, το Πεντάγωνο, τη Βουλή, τις τηλεπικοινωνίες, κλπ. Εκτελεστής του πραξικοπήματος υπήρξε μια ηγετική ομάδα αποτελούμενη κυρίως από μεσαία στελέχη του στρατού (συνταγματάρχες και αντισυνταγματάρχες) με επικεφαλής την «τριανδρία» Γ. Παπαδόπουλου, Στ. Παττακού και Ν. Μακαρέζου.

Αμέσως μεταδόθηκε βασιλικό διάταγμα για την αναστολή των άρθρων 5, 6, 8, 10, 11, 12, 14, 18, 20, 95 και 97 του Συντάγματος που αφορούσαν τις ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα. Επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος. Ήδη από τη πρώτη μέρα του πραξικοπήματος συνελήφθησαν πάνω από 1.000 άτομα, κυρίως κομμουνιστές, αριστεροί, αλλά και βασικοί εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού κόσμου, ο πρωθυπουργός Π. Κανελλόπουλος, ηγέτες κομμάτων, κυβερνητικά στελέχη, κ.α. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έως τις 30 του μήνα είχαν συλληφθεί 8.270 άνδρες και γυναίκες, ενώ κόμματα και ξένοι ανταποκριτές κάνουν λόγο ακόμα και για 10-12.000. Το επόμενο διάστημα τα κολαστήρια της Γυάρου, της Λέρου, της Αλικαρνασσού, του Ωρωπού, τα κρατητήρια της διαβόητης ΕΑΤ-ΕΣΑ κ.α. γέμισαν αγωνιστές. Ανάμεσά τους και πολλοί εκπρόσωποι του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, οικοδόμοι, κ.α.

Σύντομα αλώθηκαν, εκκαθαρίστηκαν ή καταλύθηκαν άπαντες οι πολιτικοί, διοικητικοί θεσμοί, το δημόσιο, η δικαιοσύνη, η εκκλησία, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, κλπ. Όλα τα έντυπα μέσα τέθηκαν σε προληπτική λογοκρισία, πολλές εφημερίδες έκλεισαν, ενώ σχηματίστηκαν ειδικές επιτροπές για τον έλεγχο της πνευματικής-καλλιτεχνικής δημιουργίας. Το ιδεολογικοπολιτικό υπόβαθρο της δικτατορίας αποτέλεσαν ο ακραίος εθνικισμός-φυλετισμός και βεβαίως ο αντικομμουνισμός.

Ανήμερα του πραξικοπήματος, την ίδια στιγμή που απ’ όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς μεταδίδονταν στρατιωτικά εμβατήρια, το ΚΚΕ μέσα από τη Φωνή της Αλήθειας εξέπεμπε μήνυμα αντίστασης προς τον ελληνικό λαό: «Κατέλυσαν κατά τον πιο στυγνό τρόπο το Σύνταγμα της χώρας. Διέπραξαν έγκλημα εναντίον του Έθνους. Θέτουν σε θανάσιμο κίνδυνο τα ύψιστα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Δημιουργούν άμεση σοβαρότατη απειλή για την Κύπρο…Καλούμαστε όλοι, πάνω από οποιεσδήποτε διαφορές, να υψώσουμε περήφανο το εθνικό μας ανάστημα και να αντιτάξουμε το ΟΧΙ στη δικτατορία. Περιφρονήστε τα φασιστικά στρατοκρατικά μέτρα και αντιταχθείτε με την πιο μεγάλη αποφασιστικότητα στη βασιλοφασιστική δικτατορία…Κάτω η τυραννία. Δημοκρατία. Εθνική Ανεξαρτησία. Ειρήνη!…Η Ελλάδα θα προχωρήσει. Η θέληση του ελληνικού λαού θα επιβληθεί.»[2] Λίγες ημέρες αργότερα, το ΚΚΕ μαζί με άλλες ριζοσπαστικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνταν στην ΕΔΑ ίδρυσαν το Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ).

Το πραξικόπημα δεν ήταν αναίμακτο, όπως διατείνονταν η Χούντα προς απόδειξη της δήθεν «αναγκαιότητας» ή «αποδοχής» του. Βεβαίως, οι λαϊκές αντιδράσεις δεν ήταν αυτές που θα έπρεπε και μπορούσαν να είναι. Τα αντανακλαστικά του λαϊκού παράγοντα –και της πρωτοπορίας του, δηλαδή του ΚΚΕ- υπήρξαν ομολογουμένως κατώτερα των περιστάσεων. Έχοντας προχωρήσει στη διάλυση των ΚΟ από το 1958 το ΚΚΕ στερούταν των κομματικών στηριγμάτων, που θα του επέτρεπαν να οργανώσει από σαφώς καλύτερες θέσεις την αντίσταση κατά της Χούντας, τόσο κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος όσο και μετέπειτα. Επιπλέον, οι λαθεμένες εκτιμήσεις από πλευράς του Κόμματος και της ΕΔΑ αναφορικά με το ενδεχόμενο πραξικοπήματος αυτό καθαυτό, επέφεραν εφησυχασμό και χαλάρωση στην ετοιμότητα των λαϊκών δυνάμεων. Έτσι, η Αυγή διαβεβαίωνε «Γιατί δεν θα γίνει δικτατορία» (φύλλο που τυπώθηκε τη νύχτα της 20ης προς 21η Απριλίου), ενώ στελέχη της, όπως ο Λ. Κύρκος, «καθησύχαζαν» πως «το 1967 δεν είναι 1936.»

Χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η μαρτυρία του συνδικαλιστή οικοδόμου Δ. Κουτσούνη (που στη συνέχεια με τη διάσπαση του ΚΚΕ συντάχθηκε με το «Εσωτερικού»): «Εκείνη την περίοδο λέγανε ότι το ‘67 δεν είναι ‘36 γιατί πηγαίναμε [σε εκλογές]…ήταν παραμονές εκλογών του ’67. Σε όλες τις ομιλίες τους οι υποψήφιοι της ΕΔΑ λέγανε αυτά τα πράγματα…Η γραμμή ήταν αυτή: λέγαμε ότι το ‘67 δεν είναι ’36…Αντίθετα έπρεπε να λέμε στον κόσμο [σ.σ. ότι επίκειται δικτατορία], γιατί έγινε δικτατορία και δεν υπήρξε καμιά μα καμιά αντίδραση από τον κόσμο, καμιά, τίποτα. Γιατί; Διότι ο κόσμος είχε εφησυχάσει, ότι τέρμα, δεν υπάρχει, δεν γίνεται δικτατορία. Και έγινε δικτατορία και όλοι κοιμόμασταν.»[3]

«Η αμερικανόπνευστη Χούντα των Συνταγματαρχών», προσθέτει ο Κ. Μπουλντής (οικοδόμος, μέλος της παράνομης Κομματικής Οργανώσης του ΚΚΕ), «βρήκε την πιο κατάλληλη στιγμή: τη στιγμή της εφησύχασης και της επανάπαυσης στο Δημοκρατικό αποτέλεσμα που θα ερχόταν από τις εκλογές του Μάη. Όλες οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις ασχολούνταν με τις προετοιμασίες των συνδυασμών και πίστευαν στην ομαλή δημοκρατική εξέλιξη…Και το κεντρικό όργανο της ΕΔΑ, η Αυγή έγραφε στο κύριο άρθρο της: ‘Να γιατί δεν θα γίνει δικτατορία στην Ελλάδα.’ Τι τραγική ειρωνεία για το λαό μας. Σε τι μεγάλο λήθαργο και σε τι μεγάλη πλάνη είχε πέσει η τότε ηγεσία με τη διάβρωση που είχε κυριαρχήσει…»[4]

«Την πρώτη ημέρα της Χούντας», αναφέρει ο Τ. Μαυροδόγλου (συνδικαλιστής οικοδόμος, Γ.Γ. της Ομοσπονδίας από το 9ο Συνέδριο, 1976), «δεν αντέδρασαν οι οικοδόμοι. Δηλαδή, ενώ εμείς, μιλάγαμε για δικτατορία, ότι θα γίνει, κλπ., οι άλλοι μας καθησύχαζαν ότι δεν μπορεί να γίνει. Οπότε τι έγινε; Βρήκαν τον κόσμο απροετοίμαστο. Και εμείς στο χώρο των οικοδόμων είχαμε κάνει ένα σχέδιο ας το πούμε. Κάποιοι, όπως ήταν ο Τομέας των Οικοδόμων στην ΕΔΑ, είχαμε πει όταν γίνει δικτατορία που θα συναντηθούμε, τι θα κάνουμε, πως θα κινητοποιήσουμε τον κόσμο, κλπ. Είχαν γίνει, μάλλον, κάποιες σκέψεις, κάποια σχέδια στο χαρτί είχαν γίνει. Στον Τομέα της ΕΔΑ.

Όμως τι έγινε τώρα. Όλα αυτά ναι, αλλά χωρίς να υπάρχουν συγκεκριμένα στέκια που να πας εσύ άμα γίνει δικτατορία. Ή χωρίς να παίρνεις υπόψη πως θα ενεργήσει ο αντίπαλος και τι κάνεις εσύ στην περίπτωση αυτή. Καταρχήν κόπηκαν τα τηλέφωνα. Έχασες κάθε επικοινωνία. Δεύτερον, αποκλείστηκαν δρόμοι, αποκλείστηκαν τα πάντα. Απομονώθηκες και δεν μπορούσες να επικοινωνήσεις. Εκείνο που έπρεπε να κάνεις ήταν να κατέβεις στο κέντρο. Στο κέντρο πάλι δεν ήταν εύκολο να κατέβεις. Είχαν πιάσει κάποιους δρόμους, κάποια πόστα κλπ και δεν άφηναν τον κόσμο να κατέβει στο κέντρο. Συνεπώς δηλαδή, ενώ υπήρχαν στα σχέδια πως θα ενεργήσουμε και τι θα κάνουμε, δεν υπήρχε και πρόβλεψη τι θα κάνει ο αντίπαλος, τι μέτρα θα πάρει ο αντίπαλος, πως θα σε εξουδετερώσει ο αντίπαλος. Με αποτέλεσμα να φτάσουμε να μην μπορούμε να κινητοποιηθούμε. Πιαστήκαμε. Όσοι δεν πιάστηκαν μετά άρχισαν την ανασυγκρότηση.»[5]


[1] Σύμφωνα με το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (Β’ Τόμος), «οι βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν στη στρατιωτική δικτατορία της 21.4.1967 πρέπει να αναζητηθούν πρωταρχικά στις οξυμένες ενδοαστικές αντιθέσεις σε ολόκληρο το πλέγμα του αστικού κράτους, όπως διαμορφώθηκε μετά από τη Συμφωνία της Βάρκιζας…Μετά από τα ‘Ιουλιανά’ συνεχίστηκε η κρίση του αστικού συστήματος εξαιτίας της οξύτατης σύγκρουσης των κυβερνήσεων με το Παλάτι για τον έλεγχο στο στρατό και γενικότερα για τις αρμοδιότητες του βασιλιά…Ταυτόχρονα σημαντικός παράγοντας που όξυνε την κρίση της αστικής διακυβέρνησης ήταν και το Κυπριακό…Κάτω από την επίδραση τουλάχιστον των πιο πάνω παραγόντων, το τμήμα της αστικής τάξης που είχε δύναμη στον πιο ισχυρό μηχανισμό, το στρατό, έδωσε τη δικτατορική αστική λύση.» ΚΚΕ, «Δοκίμιο Ιστορίας Β’ τόμος,2011, σελ.503-505

[2] Προκήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ στον ελληνικό λαό. Όχι στη δικτατορία, στο ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα, 10ος τόμος, 2009, σελ.11-12

[3] Συνέντευξη Δημήτρη Κουτσούνη (Αρχείο Ομοσπονδίας Οικοδόμων-ΑΟΟ)

[4] Μπουλντής Κ, 2005, χειρόγραφη μαρτυρία, σελ.126

[5] Συνέντευξη Τάκη Μαυροδόγλου (ΑΟΟ)

Πηγή: “Από την πείρα του κινήματος των οικοδόμων στην Ελλάδα”

11η Σεπτεμβρίου (9/11). Δύο όψεις: Η επίθεση στους δίδυμους πύργους (2001) και το αμερικανόπνευστο πραξικόπημα κατά Αλιέντε στη Χιλή (1973)

*
Μια διαρκής «11η του Σεπτέμβρη»!

Συμπληρώθηκαν 9 χρόνια. Ολα όσα μεσολάβησαν από εκείνο το πρωινό στο Μανχάταν το απέδειξαν περίτρανα:

*

Η 11η Σεπτέμβρη του 2001 αξιοποιήθηκε ως το αναγκαίο πρόσχημα, η αναγκαία αφορμή, για την εκδήλωση μιας άνευ προηγουμένου παγκόσμιας τρομοκρατίας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

*

Σήμερα, μετά από δυο θητείες Μπους και στο μέσον της θητείας του Ομπάμα, οι ΗΠΑ «ψάχνουν» ακόμα – και πάντα… ανεπιτυχώς – τον Μπιν Λάντεν.

Απέτυχαν, όμως, σε κάτι πολύ πιο σημαντικό:

Απέτυχαν να μετατρέψουν το αίμα των 3.000 νεκρών των δίδυμων πύργων σε ένα διαρκές «άλλοθι» για τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και την ιμπεριαλιστική θηριωδία που έχουν σπείρει στον πλανήτη.

*

Ο κόσμος μετά την 11η Σεπτέμβρη «άλλαξε» και κατά έναν «συμπτωματικό» τρόπο πήρε την κατεύθυνση που είχαν δείξει οι θεωρητικοί της λεγόμενης «αμερικανικής ηγεμονίας για τον 21ο αιώνα».

Ο Τσένι, ο Ράμσφελντ, ο Ρίτσαρντ Περλ, ο Γούλφοβιτς, έναν ολόκληρο χρόνο πριν (!) από το χτύπημα στους δίδυμους πύργους (το Νοέμβρη του 2000, στο περίφημο μανιφέστο τους με τίτλο «Σχέδιο για ένα νέο Αμερικανικό Αιώνα») το είχαν «ομολογήσει» ωμά:

Η προώθηση των σχεδίων τους, με στόχο τη μετατροπή του 21ου αιώνα σε ένα «νέο Αμερικανικό Αιώνα», θα μπορούσε – όπως έλεγαν στα επίσημα κείμενά τους – να επιταχυνθεί εφόσον προηγουμένως θα είχε υπάρξει κάποιο γεγονός που θα λειτουργούσε σαν καταλύτης για τη «νομιμοποίηση» της αμερικανικής επιθετικότητας.

Συγκεκριμένα, και όπως είχαν «προφητέψει» (!), ο δρόμος για τα σχέδιά τους θα γινόταν ευκολότερος, αν προηγουμένως είχε «σημειωθεί ένα καταστροφικό συμβάν, όπως ένα νέο Περλ Χάρμπορ (…)»!

***

Το «νέο Περλ Χάρμπορ» που ζητούσαν (;) οι ΗΠΑ, πράγματι προέκυψε.

*

Το τι και το πώς συνέβη ό,τι συνέβη εκείνο το πρωινό στη Νέα Υόρκη, το τι προηγήθηκε, το πώς σχεδιάστηκε, το ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις της επιχείρησης και των μηχανισμών που την έφεραν σε πέρας ίσως δεν αποκαλυφθούν ποτέ.

Αλλωστε, αν και διανύουμε την πέμπτη δεκαετία από το Ντάλας του 1963, ουδέποτε αποκαλύφθηκε τι κρυβόταν πίσω από το παραβάν της δολοφονίας του Κένεντι.

*

Εντούτοις, ήδη αυτά που γνωρίζουμε είναι πάρα πολλά.

*

Εχει αποκαλυφθεί, πλέον, ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να χρησιμοποιεί σαν πρόσχημα το αίμα ακόμα και του αμερικανικού λαού, όπως συνέβη με τα σχεδόν 3.000 θύματα των δίδυμων πύργων, για να επεκτείνει τη θηριωδία του.

*

Εκείνο που, επίσης, έχει πια απαντηθεί πεντακάθαρα είναι το «ποιος είχε όφελος» από μια τέτοια ενέργεια:

Αρκεί μια ματιά στο χάρτη της υδρογείου, όπου, μετά την 11η Σεπτέμβρη, σε πάνω από 150 χώρες του πλανήτη έχει εγκατασταθεί η μπότα του Αμερικανού πεζοναύτη.

*

Εκείνο που επίσης πέραν πάσης αμφιβολίας αποκαλύφθηκε είναι ότι εννιά χρόνια μετά, και στο όνομα της «καταδίωξης» των δημιουργημάτων του Αμερικανού «Φρανκενστάιν», είτε αυτά τα δημιουργήματα λέγονται Μπιν Λάντεν, είτε Σαντάμ,

η ανθρωπότητα βυθίζεται σε δεκάδες «11ες του Σεπτέμβρη»!

*

Ο πλανήτης βιώνει μια διαρκή «11η του Σεπτέμβρη»:

  • Στις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες υπολογίζεται ο (απροσδιόριστος ο ακριβής) αριθμός των δολοφονημένων αμάχων στο Ιράκ.
  • Πάνω από 35.000 εκτιμώνται – σύμφωνα με την ανεξάρτητη πηγή «Wikipedia» – οι νεκροί ως συνέπεια της εισβολής και κατοχής του Αφγανιστάν, που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ έχουν προκαλέσει στη χώρα μια ανθρωπιστική καταστροφή που αντιστοιχεί σε έντεκα… «11ες του Σεπτέμβρη»!
  • Κάθε μέρα που περνάει, σε μια μόνο πόλη του Ιράκ, στη Βαγδάτη, τα θύματα της βίας που προκαλεί η αμερικανική κατοχή υπολογίζονται κατά μέσο όρο σε 50 νεκρούς! Στη Βαγδάτη, δηλαδή, αυτό που έγινε στο Λονδίνο με τους 52 νεκρούς στις 7 Ιούλη 2005, συντελείται …κάθε μέρα!
  • Μόνο μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010 – σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ – στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν 1.250 άμαχοι και τραυματίστηκαν ακόμα 1.997! Και βέβαια είναι γνωστό ότι στα στοιχεία του ΟΗΕ δε λαμβάνονται υπόψη οι δεκάδες άμαχοι που σκοτώνονται σε κατοχικές επιχειρήσεις και χαρακτηρίζονται «Ταλιμπάν» ή αποκρύπτονται τελείως…

***

Εχει πια αποκαλυφθεί στην ολότητά του:

*

Πρώτον, η 11η Σεπτέμβρη 2001 ήταν η αφορμή για την επιβολή μιας παγκόσμιας χούντας, που στα κελιά της, στο Γκουαντάναμο, στο Αμπού Γκράιμπ, στις μυστικές επίγειες ή ιπτάμενες φυλακές της CIA βασιλεύει ο νόμος των νέων «Αουσβιτς».

*

Δεύτερον, η 11η Σεπτέμβρη ήταν το σκαλοπάτι που πάνω του πάτησε ο ιμπεριαλισμός για να περάσει από τους «ανθρωπιστικούς» του πολέμους (όπως στη Γιουγκοσλαβία), στους «προληπτικούς» του πολέμους (Αφγανιστάν) και από εκεί στους πολέμους «εξαγωγής της δημοκρατίας» (Ιράκ)…

*

Τρίτον, η 11η Σεπτέμβρη αποτέλεσε σταθμό για τη διακήρυξη της «ενοχής» όλου του πλανήτη (!), αφού, κατά τον Μπους, «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας».

*

Το κράτος – τρομοκράτης, οι ΗΠΑ, μαζί με τους συμμάχους τους, χρησιμοποίησαν την 11η Σεπτέμβρη για να γυρίσουν σελίδα και να τυλίξουν τον κόσμο «σε μια κόλλα χαρτί»:

Εγκατάσταση «Τσολάκογλου» και αμερικανοτσολιάδων ανά τον κόσμο, τρομο-υστερία, τρομονόμοι, χαφιεδοκάμερες, φακέλωμα, καταπάτηση ελευθεριών, φαλκίδευση ατομικών δικαιωμάτων, απροσχημάτιστες επεμβάσεις στο εσωτερικό κρατών, κατασκευασμένες «επαναστάσεις», Κοσσυφοπέδια, «δικαίωμα» στη CIA για δολοφονίες ξένων ηγετών, απαγωγές, βασανιστήρια, «πόλεμος των άστρων».

*

Η επόμενη μέρα της 11ης Σεπτέμβρη ήταν η απαρχή για την εκδήλωση της θηριωδίας ενός νέου «Ράιχ», κτηνώδους και καταστροφικού, που

ή θα επιφέρει το τέλος της ανθρωπότητας

ή θα πρέπει να έχει ένα τέλος πανομοιότυπο με το τέλος του προηγούμενου.

*

Ο λαός της Ελλάδας οφείλει τη δική του συμβολή για να έρθει μια ώρα αρχύτερα αυτή η νέα «Νυρεμβέργη»:

Συνεχίζοντας και εντείνοντας την αταλάντευτη αντιπαράθεσή του με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον ευρω-ατλαντισμό, καταδικάζοντας πολιτικά και

ανατρέποντας τους στυλοβάτες και τα ερείσματα των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στον τόπο μας.


Και η άλλη όψη της «επετείου»…για να μην ξεχνιώμαστε…


1973: Η χούντα του Πινοσέτ ανατρέπει τον Αλιέντε
Αριστεροί εργάτες οδηγούνται υπό την απειλή των όπλων στο κολαστήριο του Εθνικού Σταδίου στο Σαντιάγκο

Τα ξημερώματα της 11ης του Σεπτέμβρη του 1973 εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή. Επικεφαλής των πραξικοπηματιών είναι τετραμελής χούντα με αρχηγό τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο σοσιαλιστής Πρόεδρος, Σαλβαδόρ Αλιέντε, οχυρώνεται μαζί με τους συνεργάτες του στο Προεδρικό Μέγαρο, το οποίο περικυκλώνεται από τις δυνάμεις των στασιαστών. Αρχίζει μάχη, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Αλιέντε πέφτει νεκρός με το όπλο στο χέρι. Μέχρι τη δύση του ηλίου το πραξικόπημα επικρατεί σε όλη τη χώρα, αν και εξακολουθούν να μαίνονται πολύνεκρες μάχες σε πολλά εργοστάσια της πρωτεύουσας Σαντιάγκο και άλλων πόλεων, στο Πολυτεχνείο και σε μια σειρά άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Στο πρώτο μήνυμά της η χούντα ισχυρίζεται ότι η επέμβαση του στρατού ήταν αναγκαία, «για να λυτρωθεί η πατρίδα από το μαρξιστικό ζυγό». Την ίδια ώρα, το αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων «Ασοσιέιτεντ Πρες» μεταδίδει ότι «το πραξικόπημα υπήρξε έργο του σκληρού, φιλοαμερικανικού πυρήνα των Ενόπλων Δυνάμεων».Το πραξικόπημα ήταν το επιστέγασμα μιας επιχείρησης για την ανατροπή του Αλιέντε και της κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας», στην οποία συμμετείχαν κομμουνιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες, αριστεροί, χριστιανοδημοκράτες. Στην επιχείρηση αυτή πήραν μέρος οι βιομήχανοι, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες, οι κερδοσκόποι και, φυσικά, τα πιο αντιδραστικά στοιχεία του στρατού. Την επιχείρηση σχεδίασαν, χρηματοδότησαν και καθοδήγησαν η κυβέρνηση των ΗΠΑ και μυστικές αμερικανικές υπηρεσίες, ενώ το ρόλο του συντονιστή είχε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Χένρι Κίσινγκερ. Ολα τα παραπάνω αποδείχτηκαν εκ των υστέρων από επίσημα έγγραφα, στα οποία, εξάλλου, στηρίχτηκε το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής για να ζητήσει (πριν δύο μήνες) την προσαγωγή του Κίσινγκερ ως κυρίως υπεύθυνου.

Με την επικράτηση των στρατιωτικών ξεκινά ένα τρομακτικό, ακόμα και για τα δεδομένα της πολύπαθης Λατινικής Αμερικής, πογκρόμ. Χιλιάδες αριστεροί οδηγούνται στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο, εκατοντάδες δολοφονούνται ύστερα από φρικτά βασανιστήρια. Για περίπου έναν μήνα, οι εργάτες καθαριότητας ανακαλύπτουν στους δρόμους του Σαντιάγκο πτώματα δολοφονημένων με ρυθμό 250-300 τη μέρα. Μέχρι το τέλος της χρονιάς οι πιο μετριοπαθείς δημοσιογραφικοί υπολογισμοί ανεβάζουν τους νεκρούς σε 200.000.

Δε χρειάζεται να πούμε ότι οι ΗΠΑ ήταν το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την «κυβέρνηση» των στρατιωτικών ανδρεικέλων.