Ανακοίνωση του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ για την «Τυποεκδοτική» και την υπαγωγή της στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα

Κινδυνεύει η έκδοση του Ριζοσπάστη;

Το ΚΚΕ από την ίδρυσή του, ανεξάρτητα από τις συνθήκες της ταξικής πάλης, φρόντιζε πάντα να εξασφαλίζει τον τυπογραφικό μηχανισμό για την ανεμπόδιστη έκδοση του «Ριζοσπάστη» και των άλλων κομματικών εντύπων, αναγκαίων για τη στήριξη των δίκαιων αιτημάτων και αγώνων των εργαζομένων και του λαού, την ιδεολογικοπολιτική δράση και επικοινωνία του με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Από το 1977, στις συνθήκες της νόμιμης δράσης του, το ΚΚΕ τυπώνει στην «Τυποεκδοτική» απρόσκοπτα τον «Ριζοσπάστη» και όλα τα άλλα αναγκαία έντυπα που εκδίδει.

Η «Τυποεκδοτική», στην προσπάθεια να μειώσει το λειτουργικό της κόστος, αναλάμβανε από τρίτους την εκτέλεση «φασόν» εκτυπωτικών εργασιών.

Η ύπαρξη της «Τυποεκδοτικής», όπως και του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού «902» και της «Σύγχρονης Εποχής», αποτέλεσε και αποτελεί εργαλείο – βοήθημα στη μαζική διαφώτιση του Κόμματος, υπηρετεί τον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Αυτή είναι και η βασική αιτία που η «Τυποεκδοτική» έχει γίνει όλα αυτά τα χρόνια στόχος του ταξικού αντίπαλου.

Η «Τυποεκδοτική» αρχικά ήταν εγκαταστημένη στη Νέα Ιωνία. Οι καταστροφικές πλημμύρες του 1994 και ο κίνδυνος περιβαλλοντικής επιβάρυνσης της περιοχής υποχρέωσαν τη μετεγκατάσταση του Τυπογραφείου στο Κρυονέρι.

Η μετεγκατάσταση, τα μεγάλα λειτουργικά έξοδα και τα ελάχιστα χρηματικά κεφάλαια που διέθετε η «Τυποεκδοτική» οδήγησαν στο δανεισμό και στην ανάληψη εργασιών εκτύπωσης εντύπων τρίτων σε μαζικότερη, από το παρελθόν, κλίμακα.

Την ίδια περίοδο εντάθηκε η διαδικασία συγκέντρωσης και ίδρυσης νέων εκτυπωτικών μονάδων από μεγάλους εκδοτικούς οίκους, με αποτέλεσμα αρκετές επιχειρήσεις του κλάδου, ανάμεσά τους και η «Τυποεκδοτική», να γίνονται περισσότερο ευάλωτες, στις νέες συνθήκες όξυνσης του ανταγωνισμού στον κλάδο των εκτυπώσεων.

Η εκδήλωση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, η οποία έπληξε ιδιαίτερα τον κλάδο των εκτυπώσεων και των έντυπων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, επιδείνωσε δραματικά την κατάσταση της «Τυποεκδοτικής». Η επιχείρηση «έχασε» σημαντικές εκτυπωτικές εργασίες λόγω του μεγάλου χτυπήματος στις τιμές που επέφεραν τα μονοπώλια στον κλάδο, αλλά και εξαιτίας της γενικότερης επίθεσης και από διάφορες κατευθύνσεις που δέχθηκε ως εταιρεία που έχει κύριο μέτοχο το ΚΚΕ.

Την περίοδο εκδήλωσης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα (2009 – 2011) η «Τυποεκδοτική» υπέστη σημαντικές ζημίες από επισφαλή χρέη πελατών της.

Η επιχείρηση ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες έκανε σοβαρές προσπάθειες να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων της. Μέχρι σήμερα, παρά τον οξύ ανταγωνισμό στον κλάδο των εκτυπώσεων και τη συσσώρευση μεγάλων ζημιών, δεν χρησιμοποίησε καμιά από τις αντεργατικές ρυθμίσεις, όπως είναι η εκ περιτροπής εργασία, η μείωση ωραρίου με μείωση αποδοχών, η υποχρεωτική άδεια άνευ αποδοχών, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, οι μειωμένες αποζημιώσεις με χρήση της προειδοποίησης κ.ά.

Ομως, τα οικονομικά προβλήματα, καθώς και η δραματική συρρίκνωση των εργασιών υποχρέωσαν την «Τυποεκδοτική» να προχωρήσει σε μείωση του αριθμού των εργαζομένων που απασχολούσε.

Η αναγκαστική μείωση των εργαζομένων, που υποχρεώθηκε η «Τυποεκδοτική» να πραγματοποιήσει, έγινε μέσω συνταξιοδότησης ή με απολύσεις, σύμφωνα με ό,τι προβλέπεται από τη σχετική νομοθεσία, ενώ οι αποζημιώσεις υπολογίζονται και καταβάλλονται με βάση την προηγούμενη νομοθεσία, δηλαδή «ολόκληρες», χωρίς να γίνει χρήση της «προειδοποίησης».

Ωστόσο και σήμερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της «Τυποεκδοτικής», μετά και τις απολύσεις που έχουν γίνει, ο βαθμός απασχόλησης της γραμμής παραγωγής δεν ξεπερνά το 35% της παραγωγικής δυναμικότητας του εργοστασίου, με αποτέλεσμα η επιχείρηση να συνεχίζει να επιβαρύνεται από τη λειτουργία της με σημαντικές ζημίες.

Με βάση αυτά τα δεδομένα αλλά και με τα όσα μπορεί να προβλέψει η επιχείρηση για το αμέσως επόμενο διάστημα, η κατάσταση θα χειροτερέψει. Θα ακολουθήσει μεγαλύτερη μείωση των εργασιών. Το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό. Η επιχείρηση δεν διαθέτει κεφάλαια και δεν έχει άλλες πηγές χρηματοδότησης για την κάλυψη των υποχρεώσεών της που λήγουν το αμέσως επόμενο διάστημα.

Για να ανακοπεί αυτή η καταστροφική πορεία, η «Τυποεκδοτική» υποχρεώθηκε, όπως έχει ανακοινώσει, να προσφύγει ως έσχατο βήμα άμυνας στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα.

Το άρθρο 99 χρησιμοποιείται από τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις ως εργαλείο εκβιασμού κυρίως απέναντι σε εργαζόμενους και Δημόσιο, προκειμένου να διαγραφεί σημαντικό μέρος των υποχρεώσεών τους προς αυτούς, και δευτερευόντως απέναντι σε τράπεζες και προμηθευτές.

Η προσφυγή της «Τυποεκδοτικής» στο άρθρο 99 εξυπηρετεί αποκλειστικά την προσπάθεια ρύθμισης των οφειλών της σε τράπεζες και προμηθευτές. Οπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωσή της η επιχείρηση, σε κάθε περίπτωση, θα παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να καταβληθούν τα δεδουλευμένα των εργαζομένων, να εξοφληθούν τα ασφαλιστικά ταμεία, να ικανοποιηθούν οι πιστωτές της.

Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τη σημερινή ανακοίνωση, εξηγεί στους εργαζόμενους και γενικότερα την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα τις αιτίες της σημερινής δύσκολης κατάστασης της «Τυποεκδοτικής». Το ΚΚΕ δεν έχει να κρύψει τίποτα από το λαό.

Ολα αυτά τα χρόνια η «Τυποεκδοτική» λειτουργούσε με κριτήριο τη διασφάλιση της απρόσκοπτης εκτύπωσης των εντύπων του ΚΚΕ προκειμένου να βοηθιέται το λαϊκό κίνημα, να αναπτύσσεται η ταξική πάλη. Δεν στόχευε στη συγκέντρωση κερδών όπως συμβαίνει με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Φρόντιζε να προστατεύονται τα εργασιακά δικαιώματα. Στηρίχτηκε στους εργαζομένους της που συνέβαλαν ώστε η «Τυποεκδοτική» να εκπληρώσει το ρόλο της ως επιχείρησης που βοηθά την ταξική πάλη και το κίνημα.

Κατανοούμε τη δραματική κατάσταση που βιώνει ο εργαζόμενος που χάνει τη δουλειά του. Γνωρίζουμε επίσης καλά ότι στο σύγχρονο καπιταλισμό η ανεργία, που εκτινάσσεται σε φάση εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης, υπάρχει και σε φάσεις ανάκαμψης και ανάπτυξης. Η εξάλειψη της ανεργίας αποτελεί για το ΚΚΕ κεντρικό πρόβλημα, που η λύση του συνδέεται με ριζικές αλλαγές σε επίπεδο οικονομίας και εξουσίας. Μόνο με μια οικονομία απαλλαγμένη από την καπιταλιστική ιδιοκτησία και με το λαό στην εξουσία μπορεί να εξαλειφθεί οριστικά η ανεργία. Στο πλαίσιο αυτού του αγώνα θεωρούμε επείγον ζήτημα το δυνάμωμα της πάλης για την ανακούφιση των ανέργων. Η προστασία των ανέργων και των οικογενειών τους είναι ζήτημα άμεσης προτεραιότητας. Τα προβλήματα των ανέργων πρέπει να γίνουν υπόθεση όλου του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Καλούμε όλα τα μέλη, τους φίλους, κάθε εργαζόμενο που αναγνωρίζει την αναγκαιότητα ύπαρξης και δράσης του ΚΚΕ, μαχητικά να υπερασπιστούν το Κόμμα από τις επιθέσεις και το βρώμικο πόλεμο που θα δεχθεί εκ νέου το επόμενο διάστημα, εξαιτίας του ότι η πολιτική του είναι ριζικά αντίθετη και εχθρική στο καπιταλιστικό σύστημα.

Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

28/01/2012

Βιβλίο: Ν. Μπογιόπουλος «Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε» (2011 – εκδ. Λιβάνη)

Μια κριτική του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου από την Ελευθεροτυπία:

«Η βαθύτερη αιτία των καπιταλιστικών κρίσεων βρίσκεται στη βασική και ανίατη αντίθεση του καπιταλιστικού συστήματος: στην αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής, από τη μια μεριά, και στον ατομικό τρόπο ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της, από την άλλη».

Συγγραφέας των ως άνω, ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος. Περιέχονται στο πρώτο κεφάλαιο του άρτι εκδοθέντος βιβλίου του με τίτλο «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» και υπότιτλο «Οι υπαίτιοι της Κρίσης και το «χρέος» της ανατροπής τους – Μια ευγενική απάντηση στους πραιτωριανούς των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ» (εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη).

Ο Νίκος Μπογιόπουλος συμμετέχει χρόνια στο δημόσιο διάλογο• με παρρησία και τόλμη παραθέτει τις απόψεις του και υπερασπίζεται με επιχειρήματα τη σοσιαλιστική του ιδεολογία είτε ως συντάκτης του «Ριζοσπάστη» είτε ως ενεργό μέλος του ΚΚΕ. Η εμπειρία του αυτή τον βοηθά να δει πίσω από τα φαινόμενα και να φέρει στο φως τα ψεύδη, αλλά και τη σήψη του καπιταλιστικού συστήματος. Ενα άλλο όπλο που διαθέτει στον «πόλεμο» της ιδεολογικής αντιπαράθεσης είναι η ευρεία μαρξική του παιδεία, η «αποκάθαρση» που επιχειρεί στο μαρξικό λόγο από τη διαστροφή που έχουν επιφέρει αστοί, αλλά και «αριστεροί» αναλυτές του.

Ο συγγραφέας είναι ξεκάθαρος. Η διεθνής οικονομική κρίση δεν είναι προϊόν της κακής διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, όπως ανοήτως (σκοπίμως, όμως) ισχυρίζονται οι θιασώτες του• ούτε οφείλεται στα ανεπαρκή μέτρα διαφάνειας και ελέγχου στη διακίνηση των κεφαλαίων• ούτε, επίσης, στους αστρονομικούς μισθούς των golden boys και στελεχών των τραπεζών• ούτε στα φαινόμενα σκανδάλων και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος• ούτε, τέλος, σ’ εκείνους που βρήκαν ένοχο της κρίσης τον «καζινοκαπιταλισμό».

Η κρίση οφείλεται στη διακοπή του κύκλου αναπαραγωγής του κεφαλαίου, όταν δηλαδή τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια αδυνατούν να διαγράψουν τον κύκλο της διευρυμένης παραγωγής. «Η κρίση υπερπαραγωγής είναι το αναπόφευκτο φαινόμενο του καπιταλιστικού κύκλου παραγωγής και η δυσαναλογία μεταξύ παραγωγής – κατανάλωσης (υπό οποιαδήποτε διαχείριση, κεϊνσιανή ή φιλελεύθερη, περιοριστική ή επεκτατική κ.λπ.) το αναγκαστικό παρακολούθημά της. Και τούτο διότι ποτέ η κατανάλωση δεν μπορεί να υπερκεράσει την παραγωγή…».

Με περισσή άνεση ο Ν. Μπογιόπουλος διαλύει τους μύθους των υπερασπιστών του καπιταλιστικού συστήματος, περί επικράτειας τάχα της αγοράς, ανάγκης να ιδιωτικοποιηθεί η δημόσια περιουσία και όλα όσα επιτάσσει το Μνημόνιο.
Ξεσκεπάζει το ρεσιτάλ ανηθικότητας («όλοι μαζί τα φάγαμε», «κοπρίτες»…) αναλύοντας διεξοδικά τα έργα και τις ημέρες των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, την απληστία, ασυδοσία, αυθαιρεσία του πολιτικού προσωπικού. Με ατράνταχτα στοιχεία αποδεικνύει ποιος, πού, πότε, πώς άρπαξε τον πλούτο της χώρας, βυθίζοντας στην ανέχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση μεσαία, λαϊκά και μειονοτικά στρώματα.

Διπλά εξαιρετικό, με πολυεπίπεδη ανάγνωση. Από τη μια είναι ένα θαυμάσιο αρχειακό corpus και από την άλλη μια διεισδυτική ανάλυση των νόμων της αγοράς που οδηγούν στο καπιταλιστικό αδιέξοδο και τη συνεπακόλουθη φρίκη του συστήματος.
Και, βεβαίως, έχει τη δική του οικονομική πρόταση, τον πανεθνικό κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας της χώρας, που «κλειδί» της είναι «η αλλαγή των ξεπερασμένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας, που καθορίζουν το οικονομικό και πολιτικό σύστημα• προϋπόθεση είναι η απαλλοτρίωση της ατομικής ιδιοκτησίας και η μετατροπή της σε κοινωνική».
Ο μόνος δρόμος, υποστηρίζει, είναι ο σοσιαλισμός. Αλλως θα επικρατεί η (καπιταλιστική) βαρβαρότητα. Το βιβλίο τιμά, εκτός από το μεγαλείο της ιδεολογικής αντιπαράθεσης, τη δημοσιογραφία την ίδια».

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ (Ελευθεροτυπία, 16/7/2011)