Όταν αυτοί που έχουν κάνει «τιμημένη παράδοση» τη διάσπαση μιλάνε για «ενότητα της αριστεράς»…

Πολύς προβληματισμός για την "ενότητα της αριστεράς"


Τελευταία πολλαπλασιάζονται πάλι οι «εκκλήσεις» και τα «δάκρυα» γύρω από την «ενότητα της αριστεράς», από πολιτικές δυνάμεις (ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι μόνο), μιντιακές προσωπικότητες και εκπομπές (Λαζόπουλος, Αλ-Τσαντίρι, Ράδιο Αρβύλα, κλπ κλπ)

Στο συγκεκριμένο ποστ δεν θα προχωρήσουμε καν στην ουσία του ζητήματος «ενότητα για ποιους λόγους και σε ποια βάση». Θα δούμε μόνο ποιοι είναι αυτοί που κόπτονται για την ενότητα και το ρεκόρ που κρατάνε στις διασπάσεις…

Ας δούμε σχετικά από ποιους αποτελείται / αποτελούταν ο ΣΥΡΙΖΑ:
-Από τον ΣΥΝ: διάσπαση του ΚΚΕ το 1991 + ΕΑΡ (που προέκυψε από τη διάσπαση του ΚΚΕ «εσωτερικού» το 1986, επίσης διάσπαση του ΚΚΕ το 1968)
-Από τμήμα του ΔΗΚΚΙ: ιδρυθέν το 1995 από τον Δ. Τσοβόλα και άλλα πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ (ο πρώτος αποχώρησε από το ΔΗΚΚΙ το 2004)
-Από τη ΔΕΑ: διάσπαση του ΣΕΚ το 2001 – η ίδια διασπάστηκε επίσης το 2004. Από τις άλλες δύο οργανώσεις που προέκυψαν από αυτή, το Κόκκινο και τη Διεθνιστική Σοσιαλιστική Παρέμβαση, η πρώτη μετέχει στο ΣΥΡΙΖΑ. Το 2010 η ΔΕΑ στήριξε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής του Α. Αλαβάνου (βλέπε παρακάτω)
-Από την ΑΚΟΑ: που προέκυψε από τη διάσπαση του ΚΚΕ «εσωτερικού» το 1986
-Από την ΚΕΔΑ: διάσπαση από το ΚΚΕ το 2000 (Θεωνάς-Κωστόπουλος: ο τελευταίος αποχώρησε από την ΚΕΔΑ το 2007)
-ΚΟΕ: διάσπαση του ΚΚΕ το 1956, που γίνεται ΟΜΛΕ το 1967, μερίδα του οποίου συγκρότησαν το ΚΚΕ μ-λ το 1976, που διαλύθηκε το 1982 για να επανεμφανιστεί από ορισμένα μέλη της αργότερα ως Ασυνέχεια, για να φτάσει μετά από πολλές άλλες περιπέτειες στην ίδρυση της ΚΟΕ το 2003. Από το 2007 μετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ. Το 2010 προσχώρησε στο Μέτωπο του Αλαβάνου.
-Από τους «Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας»: προέκυψε από διάσπαση της «Οικολογικής Παρέμβασης» το 2007
-Από το Ξεκίνημα: που εντάχθηκε το 2008 και αποχώρησε το 2011
-Από τους Ριζοσπάστες: οργάνωση που διασπάστηκε από τους Ενεργούς Πολίτες (επίσης συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ)

Για να μην αναφέρουμε τις τελευταίες εξελίξεις:

-Τον Ιούνη του 2010, κατά το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ, αποχώρησαν 320 σύνεδροι της Ανανεωτικής Πτέρυγας, συγκροτώντας νέο κόμμα, τη Δημοκρατική Αριστερά, με επικεφαλής τον Φώτη Κουβέλη.
-Τον Σεπτέμβρη του 2010 ο Αλέκος Αλαβάνος ανακοίνωσε την αυτόνομη κάθοδο του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής στην Περιφέρεια Αττικής (Δημοτικές-Περιφερειακές Εκλογές 2010), ολοκληρώνοντας -και πρακτικά πλέον- τη διάσπαση που είχε διαμορφωθεί τους προηγούμενους μήνες στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ.
-Το Νοέμβρη του 2011 το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς (του Φώτη Κουβέλη) αντιμετωπίζει πρόσθετους κλυδωνισμούς. Μετά την διαφοροποίηση του βουλευτή Γρ. Ψαριανού, ακολούθησαν οι διαφωνίες στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, που αποφάσισε κατά πλειοψηφία να δώσει αρνητική ψήφο στη κυβέρνηση Παπαδήμου (40 υπέρ, 24 κατά, 4 λευκά) δεχόμενη επικρίσεις από τους μειοψηφούντες ότι υπονομεύεται η θέση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, ενώ διακυβεύεται η παραμονή της χώρας στο ευρώ καθώς και η εκταμίευση της έκτης δόσης. Ακολούθησαν οι παραιτήσεις από την Κ.Ε. των μελών της Μάνου Ματσαγγάνη, Βάσως Κιντή και Σάκη Κουρουζίδη.

Όταν λοιπόν ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για ενότητα της αριστεράς, δεν φαντάζει κάπως από εξωπραγματικό έως γελοίο; Ποια μπορεί να είναι η φερεγγυότητα του αιτούντος την «ενότητα» δεδομένης της ιστορίας του;

Για να μην μπούμε καν στις παλινωδίες του χώρου όσον αφορά διακηρυγμένες θέσεις (σήμερα μια θέση, αύριο άλλη), τη στάση που κράτησε διαχρονικά στο συνδικαλιστικό κίνημα (υπονόμευση απεργιών, συμπαράταξη με την ΠΑΣΚΕ και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό) ή τον τυφλό αντι-ΚΚΕδισμό και αντισοβιετισμό που αναπαράγει τα τελευταία χρόνια (αν όχι δεκαετίες).

Ενότητα λοιπόν με ποιον και γιατί;

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://erodotos.wordpress.com/2011/11/28/enotita-aristeras-diaspaseis/trackback/

RSS feed for comments on this post.

18 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Φίλε μου σε συγχαίρω για τις γνώσεις σου. Όταν όμως βρισκόμαστε στο και 5΄ ( Αλέκα Παπαρήγα) ή οι Πέρσες ή οι Τούρκοι ή οι χιτλερικοί (ότι θέλεις διάλεξε) φτάσανε έξω απ την Αθήνα, τότε οι στείρες γνώσεις όχι μόνο δεν ωφελούν, αλλά διασπώντας το λαό, τον αποπροσανατολίζουν, τον υποψιάζουν και φέρνουν την αποτυχία στο μέτωπο των υγιών πολιτικών δυνάμεων…
    Εξωπραγματικός είναι αυτός που δε βλέπει τα εχθρικά φουσάτα και ασχολείται με κομματικές αντιπαλότητες…

    • Αυτά είναι όλα ωραία σε θεωρητικό επίπεδο. Ωραία λόγια και μεγαλόστομα. Πίσω όμως από το περιτύλιγμα -να μου επιτρέψεις- βρίσκεται αέρας κοπανιστός. Ποιες είναι οι «υγιείς πολιτικές δυνάμεις»; Τι ορίζει το «υγιές»;

      Όσοι ξεχνούν τα λάθη του παρελθόντος είναι καταδικασμένοι να τα επαναλάβουν. Το να λέμε «βλέπουμε το σήμερα» διαγράφοντας το όχι και τόσο έμμεσο παρελθόν, αυτό είναι εθελοτυφλία, αποπροσανατολισμός και συνταγή για την επόμενη αποτυχία…

      • Δύο πράγματα χρειάζονται:
        1. Η ενωμένη αριστερά να κερδίσει τις προσεχείς εκλογές και να σχηματίσει κυβέρνηση. (Εδώ πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες του Το Κ.Κ.Ε. με τη διαχωριστική τάση του)
        2. Η κυβέρνηση αυτή να εφαρμόσει το προγραμμα του Κ.Κ.Ε. (Εδώ πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες του ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ που ερωτοτροπεί με τη μαύρη ευρώπη αγνοώντας τη λαϊκή παροιμία, τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς.

        Ο Ελληνικός λαός ζητάει πράγματα απλά. Τα μικρά λάθη διορθώνονται με τη θεωρία. Όμως, τα μεγάλα λάθη πληρώνονται με την λαϊκή εξαθλίωση!!!… Ήρθε η ώρα της ΠΡΑΞΗΣ. Η ΘΕΩΡΙΑ δεν έχει θέση στο πεδίο της μάχης, οσο σπουδαία κι αν είναι…

      • Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ρεαλιστικό αυτό που λες: Η ενωμένη αριστερά να κερδίσει τις προσεχείς εκλογές και να σχηματίσει κυβέρνηση, η οποία θα εφαρμόσει το προγραμμα του Κ.Κ.Ε. (και μάλιστα με τη στήριξη του ΣΥΝ)

        Στο άλλο θα διαφωνίσω πλήρως: Η θεωρία έχει κεντρική θέση στο πεδίο οποιασδήποτε μάχης. Η θεωρία ξέρεις είναι τα συμπυκνωμένα συμπεράσματα προηγούμενης δράσης-εμπειρίας. Όταν τη ξεγράφεις, είσαι καταδικασμένος να επαναλάβεις τα ίδια λάθη…

      • 1) Δε νομίζω ότι είναι θέμα ρεαλισμού ή ρομαντισμού. Απλά ίσως να είμαι υπερβολικός, στην αξιολόγηση του κινδύνου που διατρέχει στις μέρες μας η ελληνική κοινωνία. Ίσως δηλαδή να έχω χάσει την ψυχραιμία μου. Αν είναι έτσι, τότε καλό είναι τα δύο κόμματα της αριστεράς να παραμείνουν χωρισμένα στα πόστα τους και να επεξεργάζονται τις ιδέες τους.
        Όμως χρειάζεται προσοχή ο νόμος της ροής των εννοιών. Η ψυχραιμία ρέει στον ίδιο άξονα με την ψυχρότητα. Η κόκκινη γραμμή που χωρίζει τις δύο αυτές έννοιες είναι αμυδρή… Έτσι κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του ΠΟΛΥ ψύχραιμο, μπορεί να είναι ΛΙΓΟ ψυχρός…

        2) Ποτέ δεν είπα να ξεγράψεις τη θεωρία, ούτε καν το υπονόησα!!!… Απορώ πώς σου έδωσα αυτήν την εντύπωση!…
        Συμφωνώ ακόμα μαζί σου ότι είναι παρούσα στο πεδίο της κάθε μάχης, αλλά μεταλλαγμένη σε βίωμα που κατευθύνει μια ενέργεια. Παράδειγμα: Αν σε περίοδο ειρήνης έχεις δύο εργαλεία και μάθεις το χειρισμό του ενός (κλασσική θεωρία) σε προλάβει όμως η μάχη πριν να μάθεις το χειρισμό του άλλου, τότε βέβαια δεν θα πάρεις στα χέρια σου το εργαλείο που δεν έχεις μάθει, αλλά αυτό που έχεις μάθει και θα πολεμήσεις μ’ αυτό (βιωματική θεωρία)
        Αλίμονο αν την ώρα που σου επιτίθεται ο εχθρός, καθίσεις να μάθεις το χειρισμό του άλλου εργαλείου, που δεν πρόλαβες!… Γι’ αυτή τη θεωρία σου είπα ότι δεν έχει θέση στο πεδίο της μάχης.

        3) ΘΕΣΗ: Όποιος ξεχνάει τα λάθη του δεν μπορεί να εξελιχθεί.
        ΑΝΤΙΘΕΣΗ: Όποιος κολλάει στα λάθη του δημιουργεί στον εαυτό του σύμπλεγμα κατωτερότητας, αποτελματώνεται και παραμένει στάσιμος, αν δεν γίνεται χειρότερος.
        ΣΥΝΘΕΣΗ: Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

  2. Μία μόνο παρατήρηση για την κατατοπιστικότατη ιστορική αναδρομή.
    Το ’91 δεν είχαμε διάσπαση του ΚΚΕ. Είχαμε διάσπαση του εννιαίου ΣΥΝ στα εξ ων συνετέθη.
    Κατά την άποψη μου διάσπαση μπορούμε να ορίσουμε την φυγή κάποιου κομματιού ενός κόμματος που δημιουργεί έναν νέο πολιτικό φορέα (π.χ. ΟΜΛΕ. ΚΚΕ εσ.) αποχωρόντας από τον ήδη υπάρχοντα, ή δυαλύει ένα υπάρχοντα συμμχικό συνασπισμό όπως έκανε το ΚΚΕ το ’91.
    Κατ’ αυτήν την έννοια η προσχώρηση μέρους του στελεχικού δυναμικού του ΚΚΕ στην οπορτουνιστική φράξια το ’91, μάλλον σαν «αποστασία» μπορεί να οριστεί, παρά σαν «διάσπαση» του ΚΚΕ.

    • Trash: Είχαμε ΚΑΙ διάσπαση του ΚΚΕ. Μετά το 13ο Συνέδριο (που δεν κατάφεραν να επικρατήσουν) σχεδόν η μισή Κεντρική Επιτροπή (μαζί με άλλα μέλη και στελέχη) αποχώρησαν από το ΚΚΕ. Δεν ήταν και λίγοι για να μιλήσει κανείς για απλή «αποστασία» ορισμένων μελών…

  3. -ΚΟΕ: διάσπαση του ΚΚΕ το 1956, που γίνεται ΟΜΛΕ το 1967, μερίδα του οποίου συγκρότησαν το ΚΚΕ μ-λ το 1976, που διαλύθηκε το 1982 για να επανεμφανιστεί από ορισμένα μέλη της αργότερα ως Ασυνέχεια, για να φτάσει μετά από πολλές άλλες περιπέτειες στην ίδρυση της ΚΟΕ το 2003. Από το 2007 μετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ. Το 2010 προσχώρησε στο Μέτωπο του Αλαβάνου.»

    μια διευκρινιση .. το ΚΚΕ(μ-λ) συνεχιζει να υπάρχει παρα την.. Κοε. .

    • Έχεις δίκιο. Εδώ περιοριστήκαμε μόνο στην ΚΟΕ. Κάπου είχα δει ένα διάγραμμα των διασπάσεων γενικότερα στο χώρο. Σωστός λαβύρυνθος

  4. Άντε να δούμε ποια ακόμα σοφιστεία θα βρείτε για να δικαιολογήσετε την τριτοπεριοδική σεχταριστική τακτική της ηγεσίας σας.

    • Σσοφιστία φίλε μου είναι τα περί «τριτοπεριοδικής σεχταριστικής τακτικής της ηγεσίας»…τα υπόλοιπα, δυστυχώς (για σένα), είναι ιστορικά δεδομένα. Μια πραγματικότητα, που όσο και αν θέλεις να την απαξιώνεις με πεντασύλλαβους και επτασύλλαβους χαρακτηρισμούς που δεν σημαίνουν τίποτα επί της ουσίας, δεν θα τα καταφέρεις…

      ΥΓ Μα τέτοια αδυναμία επιχειρημάτων πια;;; ακούς εκεί τριτοπεριοδική σεχταριστική τακτική!!!

    • -Είναι κωμικό να κατηρείσαι για σεχταρισμό, από χώρους που δεν συσπειρώνουν (εκογικά, οργανωτικά, συνδικαλιστικά και κοινωνικά), ούτε τον μισό κόσμο από εσένα… Ας το σκεφτούν λίγο με όρους πραγματικότητας…
      -«Δεν είμαστε αδύναμοι γιατί είμαστε διασπασμένοι,
      είμαστε διασπασμένοι γιατί είμαστε αδύναμοι»
      Λένιν

    • Υ.Γ.
      Τον όρο «τριτοπεριοδική», τον αγνοώ πλήρως. Ας με φωτίσει όποιος έχει την καλωσύνη…

      • Αναφέρεται (μάλλον) στην Τρίτη Περίοδο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1928-1934, που προηγήθηκε της πολιτικής των Ενιαίων Μετώπων κατά του φασισμού και η οποία θεωρείται από ορισμένους ως η πιο «σκληροπυρηνική»..

  5. […] […]

  6. Μια και το’ριξες στις ιστορικές αναδρομές,δεν μας θυμίζεις και μερικές στιγμές που το ΚΚΕ και η πολιτική του απέκτησαν μαζικότητα;
    Για να σε βοηθήσω λιγάκι, τι θάλεγες για το ΕΑΜ και την ΕΔΑ, τότε που το ΚΚΕ αφάρμοσε μια στοιχειώδη πολιτική συμμαχιών, αναλύοντας την κυρίαρχη συγκρουση της εποχής;
    Καλός ο ναρκισσισμός της σέχτας, μάγκες, αλλά καλύτερη η ενιαιομετωπική αντιμετώπιση της σημερινής λαίλαπας…όλα τ’αλλα (και οι εξυπνακίστικες αναδρομές σε διασπάσεις) είναι απλά προφάσεις εν αμαρτίαις!
    Η «παιδική αρρώστια» του Βλαδίμηρου είναι για να διαβάζεται συνέχεια και όχι για να στολίζει τις βιβλιοθήκες μας.

    • Κοίτα, υπεροπτικός και ξερόλας μπορώ να το παίξω και εγώ, αλλά καλό είναι να κρατάμε τη κουβέντα και σε ένα επίπεδο. Μια ιστορική πραγματικότητα εκθέσαμε εδώ. Είναι ή δεν είναι έτσι το ιστορικό των διασπάσεων του χώρου; Απλά και σταράτα τα πράγματα. Εφυολογήματα και αναλύσεις του καναπέος ψάξε να βρεις αλλού.
      Αλλά μιας και έθιξες το θέμα να το δούμε.
      Στο ΕΑΜ, κακά τα ψέματα, τα «σύμμαχα κόμματα» με το ΚΚΕ δεν ήταν παρά μικροσκοπικές έως και ασήμαντες οργανώσεις. Το ΕΑΜ ουσιαστικά -και ας μη γελιόμαστε- ήταν το ΚΚΕ. Μια κοινωνική συμμαχία αν θέλεις περισσότερο με βασική (στο 90-95%) πολιτική δύναμη το ΚΚΕ.
      Η δε ΕΔΑ, μια από τα ίδια. Υποκατάσταστο του ΚΚΕ ήταν, που δεν θα υπήρχε καν αν το ΚΚ δεν ήταν στη παρανομία.
      Λοιπόν, μη συγχέεις αυτές τις ενιομετωπικές οργανώσεις που έφτιαξε το ΚΚΕ με το ζήτημα της «ενότητας της αριστεράς» στο σήμερα, με πολιτικές δυνάμεις που είναι αφερρέγγυες ως προς το πολιτικό τους στίγμα και τη συνέπειά τους (πολιτική και οργανωτική – εξ ου και οι πολλαπλές διασπάσεις)

    • Να το δούμε και λίγο αντίστροφα; Ηταν το ΕΑΜ και η ΕΔΑ ακριβώς τα παραδείγματα «μετώπων» που ενώ το ΚΚΕ ήταν το 90+% της δύναμης τους (όπως πολύ σωστά επισημαίνεται), το υπόλοιπο 10-% έπαιξε δυσανάλογα καθοριστικό ρόλο στην πολιτική τους μετα γνωστά καταστροφικά για το ελληνικό επαναστατικό κίνημα, και στις δύο περιπτώσεις αποτελέσματα; (αναφέρομαι στις γνωστές συμφωνίες Λιβάνου-Γκαζέρτας επί ΕΑΜ, και στην δυάλυση τον Κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ, επί ΕΔΑ). Για, με τέτοιους όρους, ενότητα μιλάμε;
      Την πρώτη φορά (επί ΕΑΜ) μπορείς να το πεις λάθος, την δεύτερη (επί ΕΔΑ) έγκλημα (άσχετα εάν διορθώθηκε όσο γίνοταν αργότερα). Για ενδεχόμενη τρίτη φορά (ενότητας βάση τέτοιων όρων), η μόνη λέξη που περισσεύει είναι η «προδοσία».
      Οποιος θέλει ενότητα, το ΠΑΜΕ είναι εδώ και ανοιχτό σε όλους. Ας πάψουν να το σαμποτάρουν τουλάχιστον, και μετά βλέπουμε….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: