Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 47: Η Μάχη του «Κλέφτη» και ο ελιγμός στο Βίτσι

Η μάχη του «Κλέφτη»

Meros54_Photo1_small.jpg

Το ύψωμα του «Κλέφτη», είναι η ψηλότερη κορυφή του όρους Σμόλικα. Εχει στρατηγική σημασία, καθώς στέκει πάνω από τη Σαμαρίνα και δεσπόζει σε μια ευρύτερη περιοχή της βόρειας οροσειράς της Πίνδου. Τόσο στη βουνοκορφή αυτή, όσο και σε μια σειρά άλλες (Πολιάνα, Γύφτισσα, Κάμενικ, Γκόλιο, Σκούζα, Κίρκορι, Προφήτης Ηλίας κλπ) διεξήχθηκαν σκληρότατες μάχες ανάμεσα στους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ και των κατά πολύ υπέρτερων δυνάμεων του κυβερνητικού στρατού.

Στο σημερινό «Ρ» φιλοξενούμε τις μνήμες από τις μάχες αυτές, της Ελένης Κατσή (Παχή), μιας μαχήτριας τότε του ΔΣΕ. Μιας μαχήτριας, που υπεράσπισε και κράτησε, μαζί με τους υπολοίπους συναγωνιστές της, το ύψωμα του Κλέφτη. «Η μάχη του Κλέφτη κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην εποποιία του Γράμμου, για την ηρωική αντίσταση και τις θυσίες των υπερασπιστών του, για την άφθαστη παλικαριά και την απεριόριστη αφοσίωση των μαχητών και διοικητών, στο καθήκον που τους είχε ανατεθεί.

Οσα και να έχουν γραφτεί είναι αδύνατον να συλλάβει ο νους την αυταπάρνηση και τον ηρωισμό, κάθε λεπτό, κάθε ώρα και κάθε μέρα, σε κάθε μαχητή και μαχήτρια του ΔΣΕ. Εγώ, θα προσπαθήσω να αναφερθώ σε μια μέρα, από τις πολλές, που υπεράσπιζα, μαζί με άλλους συντρόφους, τον Κλέφτη. Την ημέρα, που είναι σημαντική, γιατί για πρώτη φορά τραυματίστηκα (διαμπερές στο πόδι). Γράφω το πρώτο τραύμα, γιατί στη διάρκεια του εμφύλιου τραυματίστηκα άλλες πέντε φορές.

Ηταν 3 Ιούλη 1948. Μέρα καυτή, όχι μονάχα απ’ τη ζέστη του καλοκαιριού, αλλά κυρίως από την πολεμική ατμόσφαιρα, που επικρατούσε στον Κλέφτη. Ο κυβερνητικός στρατός, αυτή την ημέρα έβαλε στόχο, να καταλάβει τον Κλέφτη. Και τούτο, γιατί είχε έρθει στο μέτωπο το τότε βασιλικό ζεύγος, προκειμένου να ενθαρρύνει τον κυβερνητικό στρατό. Από τις πρώτες πρωινές ώρες είδαμε τον «Γαλατά» (σ.σ. αναγνωριστικό αεροπλάνο των κυβερνητικών δυνάμεων) να ανιχνεύει τη διάταξή μας και σε λίγο καταφθάνουν κατά σμήνη τα αεροπλάνα. Κι όπως ήμασταν τελείως ανυπεράσπιστοι από κάποια αντιαεροπορική άμυνα, κατέβαιναν όσο ήθελαν χαμηλά, μυδραλιοβολούσαν τις θέσεις μας και βομβάρδιζαν, ρίχνοντας ρουκέτες, βαρέλια με βενζίνη, τα οποία μόλις έπεφταν στη γη έσκαζαν και αναφλέγονταν. Τα δέντρα έπαιρναν φωτιά, όπως και τα χόρτα, δημιουργώντας πολλές εστίες πυρκαγιών. Τόσο η αεροπορική επιδρομή, όσο και η προπαρασκευή του πυροβολικού που ακολούθησε, απέβλεπαν να εξοντώσουν κάθε ζωντανή ύπαρξη πάνω στο ανασκαμμένο και καψαλισμένο ύψωμα. Τα πολυβολεία μας, τα αμπριά μας, αν και έπαθαν σημαντικές ζημιές, μας προστάτευαν, μας πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες σ’ αυτές τις τρομερές δοκιμασίες.

Oι Αμερικανοί έκαναν και δοκιμές νέων όπλων στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Στις μάχες για την κατάληψη του «Κλέφτη», πρωτοχρησιμοποιήθηκαν οι βόμβες Ναπάλμ, που βρήκαν αργότερα ευρεία χρήση στο Βιετνάμ. Στις φωτογραφίες, απολιθωμένα δέντρα, στο ύψωμα του «Κλέφτη», χτυπημένα από βόμβες Ναπάλμ, όπως έχουν μείνει μέχρι σήμερα

Meros54_Photo2_small.jpg

Κατόπιν, περνάει στην επίθεση το πολυάριθμο πεζικό του αντίπαλου. Καθώς κάνουν έφοδο, τους συναντάμε με πείσμα έξω από τα χαρακώματα, τους ανατρέπουμε, τους εξαναγκάζουμε σε υποχώρηση, στη βάση της εξόρμησής του. Τις απογευματινές ώρες αρχίζει καινούρια επίθεση. Πριν απ’ αυτή, είχε προηγηθεί νέο ισχυρό σφυροκόπημα των θέσεών μας από την αεροπορία και το πυροβολικό. Το άφθονο και καυτό σίδερο, που αυτή τη φορά ρίχτηκε, έχει σκοπό να μην αφήσει τίποτε όρθιο και ζωντανό στις θέσεις μας. Δεν άκουγες τίποτε, μόνο ένα συνεχές μπουμπουνητό. Η επιφάνεια του εδάφους οργώνεται από τις οβίδες. Ξεφλουδίζονται, κόβονται, ξεριζώνονται τα δέντρα. Ενα σύννεφο σκόνης και καπνού σκεπάζει τη διάταξή μας. Τα πολυβολεία, τα αμπριά μας παθαίνουν καινούριες σημαντικές ζημιές. Τα σκέπαστρα, οι περισσότεροι είσοδοι και έξοδοι σκεπάζονται με χώμα. Υπάρχουν απώλειες, νεκροί και τραυματίες. Αρχίζει καινούρια επίθεση. Χαρακώματα και θέσεις τώρα δεν υπάρχουν πια. Ισοπεδώθηκαν από τους βομβαρδισμούς. Η μάχη τώρα γίνεται από λακκούβα σε λακκούβα, από δέντρο σε δέντρο, από πέτρα σε πέτρα. Ο αντίπαλος φτάνει κοντά στις θέσεις μας, άλλοι έρχονται στα χέρια με τους μαχητές του ΔΣΕ. Στο πεδίο της μάχης χύνεται ελληνικό αίμα. Υπάρχουν τραυματίες, πέφτουν κορμιά. Πάνω σ’ αυτή την επίθεση τραυματίστηκα κι εγώ, όμως δεν είχαμε ώρα να σκεφτούμε, ούτε για το δέσιμο του τραύματος. Ολη μας η σκέψη ήταν να κρατήσουμε τον Κλέφτη, με κάθε θυσία. Κανένας τραυματίας δε φεύγει από τη θέση του. Αυτοί, που δεν μπορούσαν να πιάσουν όπλο, όταν εμείς κάναμε αντεπίθεση, φωνάζανε «αέρα! αέρα! επάνω τους και τους φάγαμε!».

Παρ’ όλες τις απώλειες που είχαμε και τις μεγάλες δυνάμεις του εχθρού, που έκαναν την επίθεση (δύο επίλεκτες ταξιαρχίες κι εμείς ένα τάγμα, με ταγματάρχη τον Αλευρά Ηλία), κάναμε την αντεπίθεση με χειροβομβίδες και ανατρέψαμε και πάλι τον εχθρό. Εγώ, παρά το διαμπερές τραύμα στο πόδι, δεν καταλάβαινα πόνο, ενώ το άρβυλο είχε γεμίσει αίμα. Οταν πήρα εντολή, να πάω στο σταθμό επίδεσης, έφυγα με μια μεγάλη ικανοποίηση, ότι τον Κλέφτη δεν μπόρεσαν να τον πάρουν.

Ο Κλέφτης κράτησε, γιατί τον υπεράσπισαν αγωνιστές, με υπέροχα ιδανικά: Εθνική ανεξαρτησία, ελευθερία, δημοκρατία, σοσιαλισμό.

Ελένη ΚΑΤΣΗ (ΠΑΧΗ)»

Ο ελιγμός στο Βίτσι

Υστερα από 70, σχεδόν μέρες, συνεχών και αδιάκοπων μαχών στη Βόρεια Πίνδο και κάτω από τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, ο ΔΣΕ υποχρεώθηκε σε υποχώρηση η οποία και έγινε συντεταγμένα με τον περίφημο ελιγμό των δυνάμεών του στο χώρο του Βίτσι, τη νύχτα 20 προς 21 Αυγούστου του 1948. Ο ελιγμός πραγματοποιήθηκε με τη δημιουργία ρήγματος στο μέτωπο του αντιπάλου στην Αλεβίτσα. Η ενέργεια του ρήγματος στέφθηκε με επιτυχία και ο ελιγμός ολοκληρώθηκε πλήρως το βράδυ της 21ης Αυγούστου με το πέρασμα στην περιοχή του Βίτσι και των τελευταίων δυνάμεων του ΔΣΕ που είχαν μείνει στα μετόπισθεν για να καλύψουν την υποχώρηση.

Ο ελιγμός στο Βίτσι έφερε παραζάλη στους αντιπάλους του ΔΣΕ και γράφτηκαν γι’ αυτόν διάφορα παραμύθια στη μετεμφυλιακή περίοδο. Ο στρατηγός Δ. Ζαφειρόπουλος λέει συγκεκριμένα στο βιβλίο του «Αντισυμμοριακός Αγών» (σελ. 413): «Η άτακτος φυγή των (σημ. «Ρ»: εννοεί του ΔΣΕ) διενεργήθη διά των διαβάσεων των χωρίων Γράμμος – Φούσα – Σλήμνιτσα – Μονόπυλον κυρίως κατά τη νύχτα της 20-21 Αυγούστου, καθ’ ην πανικόβλητοι και διαλελυμένοι, εγκαταλείψαντες τον βαρύ οπλισμό των, διέφυγον διά του κυρίως όγκου των προς Αλβανίαν και διά μέρους των εσκηνοθέτησαν τον διαφημιζόμενον ελιγμόν της Αλεβίτσης προς απόκρυψιν της φυγής των εις Αλβανίαν. Οι εις την Αλβανίαν καταφυγόντες συμμορίται συνεκεντρώθησαν και εξοπλίστηκαν, πλαισιωθέντες υπό νέων κατωτέρων στελεχών, άρτι αποφοιτησάντων εκ των Σχολών του Μπούλκες».

Τις φαντασιοπληξίες αυτές του στρατηγού Ζαφειρόπουλου αποκαλύπτει – και φυσικά διαψεύδει – ο στρατηγός Θρ. Τσακαλώτος ο οποίος γράφει σχετικά: «Ως απεδείχθη εκ των υστέρων, το Β` σώμα Στρατού δεν εξεμεταλλεύθη εγκαίρως την εξαιρετικήν ταύτην ευκαιρίαν και ούτως οι συμμορίται, καίτοι συντετριμμένοι εκ της κεραυνοβόλου ενεργείας του Α` Σώματος Στρατού εις ΓΡΑΜΜΟΝ, κατόρθωσαν εν ανέσει να συμπτυχθούν μέσω της διατάξεως του Β` Σώματος Στρατού προς ΒΙΤΣΙ, όπου ανασυγκροτηθέντες και αναδιοργανωθέντες, εδημιούργησαν τη γνωστήν κατάστασιν Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1948, ήτις ου μόνον εξουδετέρωσε πλήρως τη νίκην του ΓΡΑΜΜΟΥ, αλλά και παρ’ ολίγον ν’ αποτελέση τον τάφον του Εθνικού Στρατού…» (Θρ. Τσακαλώτος: «40 Χρόνια Στρατιώτης της Ελλάδος», τόμος Β`, σελ. 154).

Τα περί διάλυσης και συντριβής του Δημοκρατικού Στρατού στο Γράμμο για τα οποία κάνουν λόγο και ο Ζαφειρόπουλος και ο Τσακαλώτος αναμφισβήτητα δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα κι αυτό φαίνεται από τη συνέχεια των πολεμικών επιχειρήσεων στο Βίτσι. Ο Ζαφειρόπουλος εξηγεί το γεγονός ότι ο ΔΣΕ ανασυγκροτήθηκε και συνέχισε τις επιχειρήσεις με το παραμύθι της ανασύνταξης των δυνάμεών του στην Αλβανία. Αλλά αν είχε συμβεί η συντριβή των ανταρτών στο Γράμμο και η σύμπτυξη των υπολειμμάτων τους στο Αλβανικό έδαφος – κάτι που διαψεύδει κατηγορηματικά ο Τσακαλώτος – τότε θα είχε στεφθεί με πλήρη επιτυχία το Σχέδιο «Κορωνίς» και θα ήταν αδύνατη η συνέχιση του πολέμου από μέρους του ΔΣΕ. Από την άλλη μεριά ο Τσακαλώτος κάνει λόγο για συντριβή του ΔΣΕ στον Γράμμο, αποδίδει σε μη εκμετάλλευση της δημιουργηθήσας κατάστασης, από το Β` σώμα Στρατού, τον ελιγμό στο Βίτσι και δε δίνει καμιά δικαιολογία που να εξηγεί πως αυτές οι συντριμμένες δυνάμεις ανταρτών μπόρεσαν και πολέμησαν στη συνέχεια με τόση επιτυχία ούτως ώστε – με τα δικά του λεγόμενα – όχι μόνο να εξουδετερώσουν τη νίκη του κυβερνητικού στρατού στο Γράμμο αλλά, παρολίγο να του φτιάσουν και τον τάφο. Τέτοια πράγματα δε γίνονται από συντριμμένους και διαλυμένους στρατούς. Κι ο ΔΣΕ δεν ήταν καθόλου διαλυμένος, αν αναλογιστεί κανείς ότι η μάχη στο Βίτσι – που ουσιαστικά ήταν η τελευταία φάση της μάχης του Γράμμου – άρχισε στις 26-8-1948 και τελείωσε στις 17 Οκτώβρη του ιδίου έτους.

Οι φωτογραφίες είναι του Βαγγέλη ΤΟΚΑ

Περιεχόμενα

https://erodotos.wordpress.com/istoria-dse/

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://erodotos.wordpress.com/2010/07/03/dse-47-bitsi/trackback/

RSS feed for comments on this post.

15 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Ο ελιγμός ήταν μια πράγματι πολύ καλή δουλειά και νομίζω ότι το παραδέχονται και οι αντίπαλοι του ΔΣΕ, τώρα δεν ξέρω τι ακριβώς γράφει ο Τσακαλώτος αλλά ο Ζαφειρόπουλος έχει γράψει ένα πολύ καλό βιβλίο για το θέμα του Εμφυλίου και δεν θα μπορούσε να γράψει όπως αναφέρεις «απρόσεκτα» για το ζήτημα αυτό, ανάτρεξα έτσι από περιέργεια στο βιβλίο του και πράγματι ο Ζαφειρόπουλος μιλά σωστά για τον ελιγμό …….. αναφέρει μεταξύ των πολλών :

    «Δημιουργήθηκε πάλι η εστία -βάση του Γράμμου ο οποίος μόλις το καλοκαίρι του 1948 είχε εκκαθαριστεί με μακροχρόνιο αγώνα (64 ημερών) , αιματηρό και πολυδάπανο σε πολεμικό υλικό. Τώρα χρειαζονταν νέες μάχες για την ανακατάληψή του……….» και κάπως έτσι μιλά τέλος πάντων….. και αυτό πρέπει να θεωρηθεί πολύ εγκωμιαστικό με δεδομένο ότι ο Ζαφειρόπουλος αν θυμάμαι καλά το βιβλίο του το έγραψε στην δεκαετία του 1950 όταν τα πάθη ήταν πολύ έντονα………..

    Ο Σ Γρηγοριάδης είναι πιό νηφάλειος και λέει «…. η ανακατάληψη του Γράμμου υπήρξε μια νίκη του ΔΣΕ, αυτή όμως ήταν η τελευταία του επιθετική πρωτοβουλία και δεν μπόρεσε να παίξει αποφασιστικό ρόλο στον ρου των γεγονότων, γιατί στο μεταξύ διαμορφωνόνταν νέες στρατηγικές στην Ελλάδα που οδηγούσαν στην αμείλικτη, τελεσίδικη λύση».

  2. Συμπληρωματικά, αναφέρεις:

    Τα περί διάλυσης και συντριβής του Δημοκρατικού Στρατού στο Γράμμο για τα οποία κάνουν λόγο και ο Ζαφειρόπουλος και ο Τσακαλώτος αναμφισβήτητα δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα κι αυτό φαίνεται από τη συνέχεια των πολεμικών επιχειρήσεων στο Βίτσι.

    Θα πρέπει να πω ότι ο ΔΣΕ δεν διαλύθηκε ποτέ ούτε τον Αύγουστο του 1949, πέρασε συντεταγμένα ο κύριος όγκος του στην Αλβανία και στην βουλγαρία και κάποιοι στην Γιουγκοσλαβία……… αλλά ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ τουλάχιστον τον Αύγουστο του 1949.

    • Όχι και συνετρίβη. Πως συνετρίβη; όταν μάχεσαι με 10πλάσιες (τουλάχιστον) δυνάμεις και καταφέρνεις να ξεφύγεις συντεταγμένα και όχι και με ιδιαίτερες απώλειες, δεν μπορείς να μιλάς για συντριβή. Έχασε τη μάχη; σίγουρα. Αλλά ουσιαστικά αυτός που έχασε ήταν η άλλη πλευρά, που με πολλαπλάσιες δυνάμεις και με κυκλωτικές κινήσεις δεν μπόρεσε να επιτύχει τον σκοπό της και να διαλύσει τον ΔΣΕ

  3. Άκουμε η λογική της μη συντριβής την πλήρωσε η Αριστερά διότι νόμισε ότι έχει δόντια ακόμα μετά τον Αύγουστο του 49, αλλά είχε ξεδοντιαστεί.

    Υποχώρησε ο ΔΣΕ διότι στην τελική επιχείρηση (ΠΥΡΣΟΣ Γ) ο Τσακαλώτος έκανε ελιγμό και κατέλαβε την διάβαση Πόρτα Οσμάν (27/8/49) που ήταν η κύρια πύλη επικοινωνίας με την Αλβανία, έτσι στις 28/8/1949 οι αντάρτες μόλις που διέφυγαν από την διάβαση Μπάρα, την επομένη η ΙΧ Μεραρχία την κατέλαβε και αυτή, στις 30/8/49 κατελήφθη και το Κάμενικ.

    Τώρα περί του «ηρωικού» του αντάρτικου αγώνα, ούτε λόγος να γίνεται, αλλά και το άσκοπο μάτωμα της Αριστεράς για τα συμφέροντα του Στάλιν στην Ανατολική Ευρώπη, αυτό πρέπει να χρεωθεί στο ΚΚΕ.

    • Η όλη λογική σου είναι λάθος φίλε μου. Καταρχάς η Σοβιετική πολιτική ήταν κατά της έναρξης δεύτερου ένοπλου αγώνα στην Ελλάδα. Η σύσταση ήταν για συμμετοχή στις εκλογές. Κατά δεύτερον, η καταφυγή στον δεύτερο ένοπλο αγώνα ήταν καθαρά 110% πράξη αυτοάμυνας από πλευράς του ΕΑΜ-ΚΚΕ, τους οποίους κατέσφαζε το μεταβαρκιζιανό κράτος, κάθε χίτης και ταγματασφαλίτης που τώρα μετατράπηκε σε εθνικό ήρωα και θεματοφύλακα της εθνικοφροσύνης. Αν το ΚΚΕ ήθελε να πάρει την εξουσία θα το έκανε το 1944. Δεν θα παρέδιδε τα όπλα στη Βάρκιζα όπου είχε έναν στρατό (τον ΕΛΑΣ) με 110.000 μαχητές για να ξεκινήσει το 1946 (το 1947 ουσιαστικά) σχεδόν από την αρχή. Οι δε πρώτες ένοπλες ομάδες αυτοάμυνας που έδρασαν μέχρι να αποφασίσει επιτέλους το ΚΚΕ ότι η ένοπλη πίεση απλά δεν φτάνει για τον εκδημοκρατισμό δείχνουν την αναβλητικότητα του ΚΚΕ να πάει σε δεύτερο αντάρτικο. Άργησε πολύ και ΚΑΚΩΣ. Έπρεπε να δράσει αποφασιστικά και καίρια από το 1944, πριν μπουν οι άγγλοι και -κυρίως- οι αμερικάνοι στο παιχνίδι και πριν ανασυγκροτηθεί ο «εθνικός» στρατός …

      • Θα μου επιτρέψεις από ιστορική μόνο θεώρηση και όχι από πολιτική, να διαφωνήσω κάθετα και σε όλα τα σημεία, τα οποία και πολυσυζητημένα είναι και επέτρεψέ μου τα έχω δει χωρίς προκατάληψη.

        Λες:

        «Αν το ΚΚΕ ήθελε να πάρει την εξουσία θα το έκανε το 1944. »

        Γιατί δεν το έκανε; Μήπως είχε κάνει συμφωνίες που αποδεχόταν την Αγγλική επέμβαση; Μήπως τον Σκόμπυ πριν καν έρθει στην Αθήνα από την κατοχή είχε συμφωνήσει για τον ρόλο του;

        Το ΚΚΕ (και δευτερευόντως το ΕΑΜ μήπως είχε συμφωνήσει στον αφοπλισμό του;

        Το τραγουδάκι των ΕΠΟΝιτών :

        Τα όπλα δεν τα δίνουμε
        Ελάτε να τα πάρετε.

        Τι νόημα είχε τον Δεκέμβρη του 44; Όταν οι συμφωνίες ήταν ευνοικότατες για την συμμετοχή του ΕΛΑΣ στον ΕΣ και όταν το ΕΑΜ συμμετείχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας;

        «Δεν θα παρέδιδε τα όπλα στη Βάρκιζα»

        Η Βάρκιζα ήταν μια συνθήκη μεταξύ νικητών Άγγλών και ηττημένου ΕΑΜ, τι άλλο μπορούσε να κάνει δηλαδή το ΕΑΜ; (επ ευκαιρία θα δω τι γράφεις σε πρώτη ευκαιρία και για την Βάρκιζα, δεν έχω εξερευνήσει ακόμα τις θέσεις που προβάλεις, το μπλοκ σου το είδα στην Σίβυλλα).

        Ο ρόλος της ΕΣΣΔ σε αυτό επέτρεψέ μου να λέω άλλα πράγματα πχ ο Ποπώφ τον Δεκέμβρη του 44 γιατί δεν πληροφορούσε το ΕΑΜ για τις προθέσεις του Στάλιν; Μήπως τα Δεκεμβριανά του εξυπηρετούσαν τα σχέδια στην Γιάλτα; Θα πρέπει να ξέρεις ότι ο μόνος που ήταν υπέρ της ειρηνικής λύσης του Ελληνικού θέματος ήταν ο Δημητρώφ, για τον Στάλιν και την ΕΣΣΔ υπάρχουν άλλες πληροφορίες.

        «κατέσφαζε το μεταβαρκιζιανό κράτος»

        Ναι είναι αλήθεια, ποιός παρέδωσε τον κόσμο της Αριστεράς στο δεξιό παρακράτος; Η συνθήκη της Βάρκιζας δεν τον παρέδωσε που προέβλεπε αμνηστεία για την ηγεσία και δίκες για τον απλό ΕΛΑΣίτη;

        Αυτά στα γρήγορα (επιφυλάσσομαι).

      • Όλα αυτά όμως που ισχυρίζεσαι φίλε μου στηρίζονται αποκλειστικά σε υποθέσεις τύπου συνομωσιολογίας.
        Το ΚΚΕ δεν πήρε την εξουσία το 1944 (ουσιαστικά την είχε δηλαδή, αλλά την παρέδωσε), γιατί δεν ήταν αυτός ο στρατηγικός σκοπός του. Επέμεινε στους διακυρηγμένους στόχους του ΕΑΜ που μιλούσε για ελεύθερες εκλογές και για λαοκρατία. Όλα τα σχετικά δημοσιεύματα του Ριζοσπάστη της εποχής καλούν σε μια τέτοια κατεύθυνση, με αλλεπάλληλες επικλήσεις μάλιστα στην ομαλότητα, την ησυχία, κλπ, στη λογική του να μη προκαλούμε. Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ ήταν προσανατολισμένοι στις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας (που κακώς υπέγραψαν αφού δεν ανταποκρίνονταν στο συσχετισμό δύναμης) και δυστυχώς επέμειναν σε αυτά μέχρι πολύ αργά.
        Ο Δεκέμβρης του 1944 ξεκίνησε με το αιματοκύλισμα των μεγάλων και ΕΙΡΗΝΙΚΩΝ διαδηλώσεων του ΕΑΜ στο Σύνταγμα, διαδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν γιατί η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Παπανδρέου δεν προχωρούσε σε βασικά ζητήματα αφοπλισμού των ΤΑ, εκδημοκρατισμου και αποφασιστικοποίησης του κρατικού μηχανισμού, κλπ. ΜΕΤΑ απάντησε το ΕΑΜ με τα όπλα. Ήταν η ευκαιρία που περίμενε και η άλλη πλευρά για να πάει το πράγμα στην ρήξη. Και πάλι το ΕΑΜ παρέταξε στην Αθήνα ελάχιστες δυνάμεις. Οι κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ ήταν στην Ήπειρο. Αν δεν ήταν οι άγγλοι, με τα τανκς, τα αεροπλάνα και τα πλοία, που μετέτρεψαν αθήνα και πειραιά σε κόλαση από τους βοβμβαρδισμούς, το πράγμα θα είχε τελιώσει νωρίς.
        Όσο για την ΕΣΣΔ, έχω δει τα σχετικά αρχεία και να μου επιτρέψεις να έχω άλλη άποψη, στηριγμένη όχι σε υποθέσεις αλλά πραγματικά ιστορικά δεδομένα
        Η συμφωνία της Βάρκιζας προέβλεπε Γενική Αμνηστεία ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

        Αυτά τα ολίγα

  4. Δεν θα απαντήσω σε όλα κάνεις ιστορικά λάθη, σε πολλά από αυτά που ισχυρίζεσαι πια η ιστορία έχει μιλήσει, ίσως κάποια άλλη στιγμή μιλήσω.

    Η ρίξη ΚΚΕ (ΕΑΜ) και Γ Παπανδρέου ήταν στο θέμα της παράδοσης των όπλων που συμφώνησε και η ηγεσία του ΕΑΜ και μετά υπαναχώρησε.

    Τα ΤΑ είχαν αφοπλιστεί και είχαν συλληφθεί (στο σύνολό τους) και φυσικά ήταν καταδικασμένα από όλες τις παρατάξεις, το ΚΚΕ ήταν το σωσσίβιο για τα ΤΑ , αν, θα και όταν δεν χωρούν το ΕΑΜ ας μη έπαιζε με τους Άγγλους που επ ουδενί θα παραχωρούσαν την Ελλάδα στην ΕΣΣΔ, γνώριζε ο Ιωαννίδης και ο Ζευγός ότι ο Τσώρτσιλ είχε και αεροπλάνα και τανκ και πλοία που το ΕΑΜ δεν είχε………

    «Η συμφωνία της Βάρκιζας προέβλεπε Γενική Αμνηστεία ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ»

    Η συμφωνία της Βάρκιζας προέβλεπε αμνηστεία για τους ηθικούς αυτουργούς, οι εγκληματίες θα δικαζόντουσαν……….. έτσι ο Άρης ή ο Μπαρτζώτας δεν είχαν καμία δίωξη ενώ ο απλός ΕΠΟΝίτης του φορτώνανε εκτελέσεις που έκαναν οι Γερμανοί στο Χαιδάρι.

    • Ένα μόνο δείγμα από την ιδεοληψία και τις προκαταλήψεις που έχεις στο θέμα:

      Για τα Τάγματα Ασφαλείας:

      Φυσικά και τα Τάγματα Ασφαλείας χρησιμοποιήθηκαν και το Δεκέμβρη του 1944 εναντίον του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο στρατηγός Λεωνίδας Σπαής, τότε υφυπουργός Στρατιωτικών, έγραψε.

      «Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν κατά του ΕΑΜ τα Τάγματα Ασφαλείας. Η εισήγηση ήταν των Άγγλων και η απόφαση δική μου. Δεν θέλω να δικαιολογήσω την πράξη, αλλά δεν γινόταν αλλιώς, η στρατιωτική μας δύναμη ήταν ανύπαρκτη. Συνολικά υπήρχαν 27.000 άνδρες των Ταγμάτων ασφαλείας. Χρησιμοποιήσαμε 12.000, τους λιγότερο εκτεθειμένους, και οπωσδήποτε κανένα από τα σημαίνοντα στελέχη. Τους ντύσαμε, και τους εξοπλίσαμε, αφού τους πήραμε από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως… Δεν είναι αλήθεια ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν Τάγματα Ασφαλείας στα Δεκεμβριανά… Χρησιμοποιήθηκαν περίπου οι μισοί από όσους είχαν συλληφθεί και αυτή είναι η αλήθεια που αποκαλύπτω σήμερα».

      Το παραδέχεται ο ίδιος σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στα «Πολιτικά Θέματα» της 4ης Δεκεμβρίου 1976.

      καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ να σου απαντώ για τα πάντα. εκτιμώ το ενδιαφέρον σου, αλλά αν ισχύει, όπως λες, ότι αναζητάς την ιστορική αλήθεια, ψάξε το καλύτερα

      • Όπως σου είπα «ΤΟ ΣΩΣΙΒΙΟ των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν το ΚΚΕ» χωρίς τις ανοησίες του ΚΚΕ τα ΤΑ ήταν καταδικασμένα, βέβαια μετά την ένοπλη σύγκρουση τα ΤΑ στεγάστηκαν στον πλησιέστερο αντίπαλο τους και βέβαια η κυβέρνηση της πλατεία Συντάγματος είχε ανάγκη από κάθε διατεθειμένο να πολεμήσει κατά του βασικού της αντιπάλου που ήταν εκείνη την στιγμή το ΕΑΜ.

        Γιατί σου φαίνεται εξωπραγματικό αυτό; Μήπως το ίδιο δεν έκανε και ο Άρης όταν ξεκίνησε τον ένοπλο αγώνα στην κατοχή, όταν είχε ανάγκη από κάθε πρόθυμο και εμπειροπόλεμο δεν στράτευσε τους ληστές Καραλίβανους;

  5. Tο άρθρο 3 ότι αμνηστεύονται μόνο

    “τα πολιτικά αδικήματα τα τελεσθέντα από τις 3 Δεκεμβρίου 1944 μέχρι της υπογραφής του παρόντος. Εξαιρούνται της αμνηστίας τα συναφή κοινά αδικήματα, κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήσαν απαραιτήτως αναγκαία διά την επιτυχία του πολιτικού αδικήματος”.

    • Ναι, αυτό δεν ενισχύει αυτό που είπες προηγουμένως. Αμνηστεύονται τα πολιτικά αδικήματα λέει. ΟΛΑ, ανεξαιρέτως ποιος τα τέλεσε, μέλος, στέλεχος, κλπ. Αυτό που δεν εξαιρείται είναι η κοινή δολοφονία και η ληστεία. χαίρω πολύ…

      • «Πολιτικά αδικήματα» κάνει erodotos η ηγεσία πχ ο Ιωαννίδης

        «κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήσαν απαραιτήτως αναγκαία διά την επιτυχία του πολιτικού αδικήματος»

        Κάνει το εκτελεστικό όργανο.

        Και πως μπορεί να γίνει επανάσταση χωρίς αδίκημα κατά ζωής; Και όμως η ηγεσία του ΕΑΜ άφησε εκτεθημένη την βάση και προστάτεψε τα στελέχη. ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙ τυχαία ……. έπρεπε να υπάρξουν διώξεις για να οργανωθεί η ένοπλη επανάληψη του εμφυλίου που τόσο βόλευε την ΕΣΣΔ.

      • Να με συμπαθάς, αλλά αυτή είναι αποκλειστικά μια δική σου μετάφραση της Βάρκιζας και δεν θα μπορούσε να είαι περισσότερο λανθασμένη. Η διατύπωση της διάταξης είναι ξεκάθαρη. Εσύ μου φαίνεται μόνο θέλεις να τη βλέπεις αλλιώς…

  6. Αφοι Καραλίβανοι κατάφερε να εξαγνίσει στην κολυμπήθρα των λαϊκών αγώνων ο Άρης Βελουχιώτης. Κατά τον συναγωνιστή τους Γ. Κατσίμπα:

    » Δασωτά πουρνάρια τα μαλλιά, σπιθαμές τα γενιομούστακα, γεμάτοι άγρια μεγαλοπρέπεια. Αϊτοί. Κείνος ο Καραλίβανος έτοιμος για πέταμα. Πρώτη μου φορά έβλεπα άνθρωπο να περπατάει χωρίς ν’ αγγίζει τη γης! Αστρίτης το μάτι του. Κάθε εκατό χρόνια τα δάσα με τα στοιχειά σκαρώνουν μες στη νύχτα από ένα Καραλίβανο για να τον καμαρώσουν».

    Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων, Τόμος Α – Δ. Χαριτόπουλος.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: