Η απεργία στις 29 Ιούνη στο Λιμάνι του Πειραιά και το ΠΑΜΕ: Σημαντική παρακαταθήκη για τους αγώνες της εργατικής τάξης

Στην απεργία της 29 Ιούνη στο λιμάνι κρίθηκαν πολλα…

Η απόπειρα ποινικοποίησης των αγώνων δεν πέρασε για ακόμη μια φορά. Η απόφαση του πρωτοδικείου Πειραιά, που έβγαζε την απεργία παράνομη, καταργήθηκε στην πράξη. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Κάποιοι μιλούν για την αναγκαιότητα της υπακοής στους νόμους και τον «σεβασμό» του Συντάγματος. Αυτό που δεν καταννοούν ή δεν θέλουν να καταννοήσουν είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι ώστε να υπηρετούν το δίκιο του ισχυρού. Ο οποίος, σε τελευταία ανάλυση, όταν οι ίδιοι εκείνοι οι νόμοι δεν τον εξυπηρετούν πλέον, δεν έχει κανέναν δισταγμό να τους κάνει κουρελόχαρτο. Τότε όμως κανείς από δαύτους, τους λαλίστατους -κατά τα άλλα- δημοσιογράφους και λοιπούς δεν αρθρώνει κουβέντα. Ίσως γιατί τυγχάνει να είναι εργοδότες τους και η τιμή της εξαγοράς τους όχι αμελητέα.

Ούτε η παρουσία των ισχυρότατων δυνάμεων καταστολής και το ταμπούρομά τους πίσω από από τις κλειστές πύλες και τα κάγκελα του λιμανιού στάθηκαν αρκετά ώστε να καμφθεί η αποφασιστικότητα των απεργών. Η τρομοκρατία-αστυνομοκρατία δεν πέρασε.

Δεν ήταν 10-20 άτομα που «κατέλαβαν» τους καταπέλτες και δεν άφησαν τους χιλιάδες τουρίστες να ταξιδέψουν. Η συμμετοχή των εργαζομένων, ναυτεργατών, εργατών απεργών από άλλους κλάδους, φοιτητών, συνταξιούχων, κ.α. ήταν ΜΑΖΙΚΟΤΑΤΗ. Η επιτυχία της απεργίας στο λιμάνι ΔΕΝ θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, ιδιαίτερα χτες, χωρίς τη μαζική και αποφασιστική παρέμβαση-συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα. Αυτοί που ήταν χτες στη περιφρούρηση δεν ήταν «επαναστάτες-τουρίστες». Ήταν εργάτες που κάθε φορά που απεργούν ρισκάρουν τη δουλειά τους, για το δίκιο, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες ΟΛΩΝ των εργαζομένων. Ακόμα και εκείνων που δεν απεργούν. Ακόμα και εκείνων, που μέσα στην βλακεία και τη δειλία τους, αντί να τους συμπαραστέκονται και να προβληματίζονται που δεν απεργούν, κάθονται από πάνω και τους βρίζουν. Και γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα ΚΑΙ ζητάνε και τα ρέστα!

Ας το καταλάβουμε όλοι -και πρώτα από όλα οι εργαζόμενοι. Το λιμάνι για τους εφοπλιστές, τους εργοδότες γενικά, τα ΜΜΕ, τα αστικά κόμματα είναι ΣΥΜΒΟΛΟ του αγώνα, του επιπέδου της μαχητικότητας, της αποφασιστικότητας, της μαζικότητας του εργατικού κινήματος. Στο λιμάνι δεν κρίνεται μόνο ο αγώνας των ναυτεργατών, αλλά ο αγώνας ολόκληρης της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό έχουν λυσσάξει. Σκληρά τα μέτρα μεν σου λέει, αλλά μην  αντιδράς. Και αν αντιδράς, να αντιδράς σε «λογικά» πλαίσια. ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΠΟΙΟΥ; Αυτού που σου λέει ότι μπορείς να ζήσεις και με 550 ευρώ μεροκάματο και 350 ευρώ σύνταξη; Να αντιδράς λέει, αλλά στα όρια της «νομιμότητας». ΠΟΙΑΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ; Εκείνης που σου καταργεί δικαιώματα και ελευθερίες κατακτημένες με ιδρώτα και αίμα εδώ και δεκαετίες;

ΌΧΙ λοιπόν. ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ.

Οι τουρίστες λέει δεν πάνε διακοπές. Δυσφημείται ο τουρισμός. Δεν θα ασχοληθώ καν με τη λογική της Μπανανίας που καλλιεργούνε. Τι είναι όμως πιο σημαντικό, η ισοπέδωση των ασφαλιστικών, εργασιακών, κλπ δικαιωμάτων, οι απολύσεις, η αβεβαιότητα για το μέλλον, τα δάνεια, το ότι το βιοτικό μας επίπεδο πέφτει πλέον σε πρωτόγνωρα επίπεδα ή το ότι κάποιοι θα χάσουν μισή ή μία μέρα από τις διακοπές τους; (αλήθεια πόσοι εργαζόμενοι δεν θα πάνε φέτος διακοπές εξαιτίας των μέτρων;) τι κοντόφθαλμη «λογική» είναι αυτή; Η εικόνα μας στο εξωτερικό μας μάρανε. Ε να γίνουμε σαν τις τριτοκοσμικές χώρες τότε που φαντάζουν μια χαρά στο προσπέκτους των τουριστικών γραφείων και οι κάτοικοί τους ψωφάνε στον δρόμο.

Δύο ανταποκρίσεις από τη χθεσινή απεργία που βρήκα άκρως ενδιαφέρουσες (από το διαδίκτιο):

1.

Μία γρήγορη μεν, κατατοπιστική δε αναφορά του τι πάθαν τα σκυλιά σήμερα στο λιμάνι. Σημειώσεις στο τέλος.

Πρώτον: Στις 5 το πρωί μαζεύτηκε κόσμος από σωματεία στον ηλεκτρικό στον Πειραιά καθώς και σε άλλα σημεία τα οποία δεν γνωρίζω ακριβώς. Σιγά σιγά ο κόσμος γινόταν περισσότερος με αποτέλεσμα τα ματ να είναι στην τσίτα από τις 5 συνεχώς… Οι καταπέλτες των πλοίων ήταν σηκωμένοι έτσι ώστε να μην πάνε απεργοί και τους καταλάβουν, βέβαια αυτό τους γύρισε εναντίον και θα εξηγήσω γιατί πιο κάτω. Όλο το λιμάνι κλειδωμένο.

Δεύτερον: Γύρω στις 6 (ώρες γεγονότων ακριβώς δεν θυμάμαι) ξεκινάνε οι απεργοί να προσπαθήσουν να μπούν στο λιμάνι. Προχωρόντας με αλυσίδες και βροντερά συνθήματα όπως “Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά” και άλλα παρόμοια παράλληλα με την περίφραξη του λιμανιού προς την πύλη Ε3 που είναι τα κρητικά πλοία σε κάποιο σημείο νευτεργάτης συνδικαλιστής παραβίασε μία μικρή πορτούλα στα κάγκελα σε σημείο που δεν είχε ΜΑΤ γιατί δεν υπήρχαν πλοία και μπήκαν οι απεργοί μέσα γρήγορα γρήγορα ξανακάνωντας αλυσίδες. Εκεί εμφανίστηκε μια-δυο διμοιρίες χακι, αλλά με το που σκάσαν δεν προλάβαν να βάλουν μάσκες κτλ οι απεργοί κινούνταν ήδη προς τα κυκλαδίτικα πλοία και προσπάθησαν με γκλοπιές και γιούρια να τους σταματήσουν. ΜΕΓΑ και ΤΡΑΝΟ τους λάθος! Οι απεργοί τους πήραν αμπάριζα, μαζέψαν τόσο ξύλο μέσα σε 5 λεπτά που δεν πρέπει να έχουν ξαναφάει. Εκεί κάποιος έριξε τελικά πολλά χημικά με την φυσούνα και σπάσαν κάπως οι απεργοί. Άλλη μία διμοιρία ήρθε τρέχοντας προς βοηθειά τους αλλά δεν κατάφεραν και πολλά γιατί η πρώτοι μπάτσοι οι μισοί είχαν λακίσει και ΔΕΝ ξαναγυρίσαν είτε γιατί φοβήθηκαν είτε γιατί είχα αρπάξει της χρονιάς τους και πηγαίναν για νοσοκομείο, δεν γνωρίζω. Εκεί οι μισοί απεργοί καταλάβαν ένα πλοίο που είχε δέσει και άλλοι μισοί με αλυσίδες κάτσαν μέτωπο με το πλοίο και οι μπάτσοι βρεθήκαν ανάμεσα.
(Σημείωση: Υπήρχε μπάτσος με σημαντική σωματική διάπλαση ο οποίος μυξοέκλαιγε κανονικά και υπήρχαν και 2-3 μπάτσοι οι οποίοι έτρεμαν και είχαν χεστεί πάνω τους και ούτε με προτροπές του επικεφαλή τους δεν έβγαιναν μπροστά). Σε αυτό το σημείο άλλοι απεργοί σηκώσαν μία πύλη από την θέση της και την ακουμπήσαν παραδίπλα έτσι ώστε να μπορούν να μπουν και να βγουν οι απεργοί εύκολα. Άρα το “οχυρό” του λιμανιού είχε πέσει ήδη από μία μεριά. Εκεί οι απεργοί δεν προσπάθησαν να πάνε ποιο μέσα για δύο λόγους: Πρώτον το ρήγμα είχε γίνει ήδη και απασχολούσαν δυνάμεις των ΜΑΤ και δεύτερον από την άλλη μεριά του λιμανιού σε δύο ή τρία σημεία οι απεργοί μπήκαν και φτάσαν μπροστά στα πλοία.
(Σημείωση δύο: Μία κρότου λάμψης που έριξαν το μόνο αποτέλεσμα που είχε είναι να φάνε τρελό βρισίδι από τους λίγους επιβάτες που έβγαιναν από το KORAIS).

Τρίτο: Αφού το λιμάνι ήδη είχε αλωθεί από τρία σημεία τότε εμφανίστηκαν και άλλες δυνάμεις απεργών οι οποίοι αποκλείσαν το λιμάνι από την έξω μεριά σε όλες τις πύλες. Το αποτέλεσμα: Δεν γινόταν τίποτα! Σε αυτό το σημείο άρον άρον τα πλοία που πηγαίναν κυκλάδες έλυσαν και ξεκινήσαν να φευγουν χωρίς επιβάτες (και χωρίς το απαιτούμενο πλήρωμα στις περισσότερες γιατί απεργούσε ή δεν πρόλαβε/ήθελε να μπει). Τα περισσότερα έφυγαν 1 με 2 ώρες πριν το κανονικό απόπλου έτσι ώστε οι απεργοί να μην ανέβουν στους καταπέλτες. Εδώ να σημειώσουμε ότι τα γεγονότα και η δράση των απεργών είχε ήδη ξεπεράσει τα οποιαδήποτε σχέδια των κατασταλτικών μηχανισμών. Επίσης πολύ σημαντικό, οι επιβάτες που ήταν στο λιμάνι για να ταξιδέψουν ήταν ελάχιστοι κυριολεκτικά, έχοντας αποτύχει και σε αυτό το επίπεδο να ξανακατεβάσουν κόσμο οι εφοπλιστικές εταιρίες και τα παπαγαλάκια τους.
Ηττημένοι πλέον σε όλα τα επίπεδα οι δυνάμεις καταστολής σιγά σιγά αποχώρησαν σε άλλα σημεία. Σε όσα πλοία οι απεργοί καταλάβαν τους καταπέλτες δεν φύγαν.

Τέταρτον: Σε πολλά πλοία από εκεί και πέρα άρχισαν να καταλαμβάνουν καταπέλτες ή την είσοδο σε αυτούς γιατί πολλούς δεν τους κατεβάσαν καν. Μερικά από αυτά: Νεφέλη, Απόλων, Νήσος χίος, Blue horizon, super fast αρκετά και όλα τα κρητικά που φέυγουν αργά. Το μεσημέρι, μάλλον μετά τις πορείες σε σύνταγμα κτλ κατέβηκαν και άλλοι απεργοί όπου και ενισχύσαν την απεργιακή φρουρά σε όλο το λιμάνι.

Σημειώσεις:
α) Σημαντική κίνηση ηταν η συνεχής μετακίνηση δυνάμεων των απεργών σε διάφορα σημεία από το πρωί, μέσα και έξω από το λιμάνι, έτσι ώστε τα ματ και οι λιμενικοί τα είχαν χάσει τελείως, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν τι σχέδιο υπάρχει ή τι συμβαίνει.
β) Ο κόσμος που πήγε στο λιμάνι για να ταξιδέψει ήταν ελάχιστος, δεν τους βγήκε αυτό το κολπάκι αυτή την φορά. Σε κάποιο σημείο στο blue horizon εμφανίστηκε ένας θίασος 6-7 “αγανακτισμένων” για 5 λεπτά με μία κάμερα, τραβήξαν 1 πλάνο και την κάναν για να μην κάνουν βουτιά στον όμορφο αργοσαρωνικό. Τα πλάνα να τα πέριμένουμε αύριο στην προπαγάνδα των ΜΜΕ…
γ) Τα ΜΑΤ και τα αφεντικά τους είδαν ότι οι απεργοί ήταν αποφασισμένοι και όταν μετά την πρωινή προσπάθεια να τους χτυπήσουν αρπάξαν της χρονιάς τους (βλέπεις εδώ δεν είχαν παιδάκια και κοριτσάκια να πουλήσουν καμποιλίκι και “αντριλίκι”). Τα μαζέψαν άρον άρον.
δ) Το σχέδιο τους “καθαρό λιμάνι” απέτυχε παταγωδώς σε όλα τα επίπεδα, καθάρα και φανερά.
ε) Επειδή έχω συμμετάσχει σε πολλές πορείες και διαδηλώσεις είτε κάνοντας ανταπόκριση είτε σε ακόμα περισσότερες ως διαδηλωτής εδώ και 15 χρόνια το μόνο που έχω να πω είναι το εξής: Εκτίμησα όσο δεν πάει την οργάνωση και το σχέδιο των απεργών, την πειθαρχία που δείξαν στις κινήσεις τους (πραγματικά αρκετές φορές δεν καταλάβαινα τι και πως μέχρι που έβλεπα το αποτέλεσμα) καθώς και το γεγονός του ρόλου που παίζει η οργάνωση! Ειλικρινά πρέπει να γίνει μάθημα σε πολλούς η σωστή οργάνωση και περιφρούρηση διαφόρων δράσεων…

Η συγκεκριμένη ανταπόκριση είναι ελλιπής γιατί είναι φυσικό να μην είμαι σε όλα τα σημεία ταυτόχρονα αν και γύρισα σε πολλά με το μηχανάκι, μίλησα με πολλούς και ειλικρινά το καταχάρηκα!

Νίκη στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό!

Νίκος Ρ.

2.

Ο Μέλιτον Καντάρια είπε

Δεν χρειαζεται να αναφερουμε πολλες λεπτομερειες για το πως λειτουργησε το ολο σκακιστικο “παιχνιδι” στον Πειραια για ευνοητους λογους, ουτε π.χ. να ξεκιναμε να λεμε πια ηταν τα σινιαλα μεταξυ των επικεφαλης και κατι τετοιες λεπτομερειες (που ειναι οντως βεβαια καυλ@# να βλεπεις εκεινοι την ωρα οτι τελικα δεν χρειαζεται ουτε καν κινητα τηλεφωνα για να ντροπιασεις τρομερες και φοβερες δυναμεις καταστολης με τα συγχρονα μεσα τους).

Το μονο σιγουρο ειναι πως οι απο μεσα συντροφοι και ΠΑΜΕιτες που συμμετειχαν σε αυτην την σκακιερα ΠΟΛΕΜΟΥ και φεραν σε περας την αποστολη τους (που ξεκινησε απο το προηγουμενο βραδυ της απεργιας) ηταν με πρησμενες κοιλιες απο τα γελια οταν διαφανηκε πια οτι ολες οι μοναδες καταστολης (εκτος του πυροβολικου και του πεζικου :) ) του αστικου κρατους χασαν το παιχνιδι απο απεργους με αποφασιστικοτητα και με ηρωικη αυτοθυσια.

Θα αναφερω μονο τρια περιστατικα που ηταν ενδεικτκα της καταστασης.

1. Αφου εγινε η επομενη κινηση αντιπερισπασμου πριν την κυρια κινηση της απεργιακης φρουρας παρατηρηθηκε το εξης (συγκινητικο για μερικους) γεγονος. Σε μεγαλη αποσταση απο τους απεργους υπηρξε ενας αριθμος ΜΑΤατζηδων (δε λεω νουμερο επιτηδες) που βαλαν τα γκλοπ στις λαβες των ασπιδων τους και φωναζαν πως καναν επι τοπου σταση εργασιας και δεν θελαν να χτυπηθουν με τους ναυτεργατες με οτι αυτο επεται για τη μη τηρηση εντολης ανωτερου εν ωρα υπηρεσιας και πριν τη συγκρουση σε αυτα τα σωματα….

2. Κνιτισσες (απο αυτες που διαφοροι βριζουν με τον χεοροτερο τροπο ανα καιρους) ντυμενες με μαγιω και κουβαλωντας υποτιθεται βαλιτσες καταφεραν να εισχωρησουν μεσα στο λιμανι σαν επιβατισες με πληρωμενα εισητηρια και αφου καταφεραν να προλαβουν πλοιο με κατεβασμενη μπουκαπορτα κατελαβαν τον καταπελτη και δεν τα αφηναν να φυγει μεχρι που ηρθαν και οι υπολοιποι συντροφοι με τον εξοπλισμο τους για ενισχυση της απεργιακης φρουρας.

3.Κοντα στην πυλη Ε1 κατα το μεσημερακι ενω καποιο Blue star ειχε ανεβασμενους καταπελτες ξεκινησε να τους κατεβαζει. Απευθειας καποιοι επιβατες!! που ηταν στα υποστεγα γυρω στους 10 με βρισιες και απειλες αρχισαν να επιτιθενται στις απεργιακες φρουρες που ηταν διπλα τους και φυσικα ηταν πολλοι περισοτεροι. Ψυχραιμα δεν απαντησαμε αλλα εκεινη την ωρα 4-5 καμερες παρουσιαστηκαν απο το πουθενα και περναν τα πολυποθητα πλανα. Μετα απο 15 λεπτα εντονης λογομαχιας ο καπετανιος βγηκε εξω και ειπε οτι το δρομολογιο αναβαλλεται για την επομενη μερα την ιδια ωρα χρεωνοντας την αναβολη στους απεργους ναυτεργατες και το ΠΑΜΕ, αυτοι λοιπον οι 10 σουργελο-επιβατες αφου πηραν τετοια απαντηση γυρισαν πισω στα υποστεγα και με ακαταπαυστα ειρωνικα γελια μαζι με τους καμεραμαν παιρναν τις καμερες στους ωμους τους και καναν χαβαλε λες και πριν 2 δευτερολεπτα δεν ηταν οι τσαντισμενοι επιβατες που επρεπε παση θυσια να πανε στα νησια για να βρουν τους αρρωστους συγγενεις τους. Κατα ενα παραξενο τροπο ειχαν ολοι τους και απο ενα ηλικιωμενο που τους περιμενε ή καποιο μικρο παιδι που ειχε αναγκη απο την προστασια τους…. Αλλα δεν ηταν πια ουτε τσαντισμενοι ουτε δυσαρεστημενοι.

Από: http://mygranma.wordpress.com/2010/06/29/strike-29-june-2010/

Αντί επιλόγου:

“Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του, και το πλέον απαραίτητο από όλα τα χρέη του (…)”

Ρήγας Φεραίος

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 45: Η δολοφονία του Τζορτζ Πολκ

Η δολοφονία του Τζορτζ Πολκ

Μια υπόθεση, που συντάραξε το δημοσιογραφικό κόσμο και αποκάλυψε την ωμότητα του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος και των ιμπεριαλιστών πατρώνων του

Ο Τζορτζ Πολκ

Meros52_Photo2_small.jpg

Στις 16 Μάη του 1948, ανακαλύφθηκε στο θαλάσσιο χώρο της Θεσσαλονίκης το πτώμα του Τζορτζ Πολκ, γνωστού Αμερικανού δημοσιογράφου, ανταποκριτή για την Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή του ραδιοφωνικού δικτύου της Νέας Υόρκης, CBS. Το πτώμα βρήκε ο βαρκάρης Λάμπρος Αντώναρος, καθώς έκανε μια συνηθισμένη διαδρομή με τη βάρκα του. Πολύ γρήγορα, πιστοποιήθηκε ότι επρόκειτο περί δολοφονίας και το γεγονός αυτό έδωσε αμέσως άλλες διαστάσεις στην όλη υπόθεση. Η είδηση έκανε τον κύκλο ολόκληρου του κόσμου και προκάλεσε πραγματικό σάλο, ιδιαίτερα μέσα στο δημοσιογραφικό κόσμο.

Ο φιλελεύθερος Αμερικανός δημοσιογράφος Πολκ, που συχνά επέκρινε το αντιδραστικό καθεστώς της Ελλάδας, έφτασε στη Θεσσαλονίκη γύρω στις 9 του Μάη σαν πολεμικός ανταποκριτής και σκόπευε να φύγει από τη χώρα μας και να επιστρέψει στις ΗΠΑ, γύρω στις 20 του Μάη. Στο δωμάτιό του, στο ξενοδοχείο «Αστόρια» της Θεσσαλονίκης, βρέθηκε ένα γράμμα που φανέρωσε πως είχε τη φιλοδοξία να φτάσει μέχρι το Αρχηγείο του ΔΣΕ, που έδρευε κάπου στη Βόρεια Ελλάδα και να συναντηθεί με τον τότε αρχηγό του ΔΣΕ, Μάρκο Βαφειάδη.

Στις 16 Μάη 1948, λίγες ώρες μετά την ανακάλυψη του πτώματός του, ο τότε Ελληνας πρωθυπουργός, Θεμ. Σοφούλης, δήλωνε:

«Αποτελεί ζήτημα τιμής διά την Ελλάδα η ταχεία ανακάλυψις των δραστών και των αιτίων του αποτρόπαιου τούτου εγκλήματος. Η κυβέρνησις θέλει καταβάλει πάσαν προσπάθειαν προς ανάκαλυψιν των δολοφόνων και την αμείλικτον αυτών τιμωρίαν. Ηδη, επελήφθην προσωπικώς του ζητήματος και έδωσα εντολήν όπως κινητοποιηθεί ολόκληρος η αστυνομία της χώρας διά την ανακάλυψιν των εγκληματιών».

Η ανάκριση όμως, που άρχισε πράγματι αμέσως μετά τις δηλώσεις του τότε πρωθυπουργού Θεμ. Σοφούλη την εργασία της, μέσα σε μια ατμόσφαιρα μεγάλης και πολύπλευρης συγκίνησης, πολύ γρήγορα, βρέθηκε σε απόλυτο αδιέξοδο. Η κυβέρνηση της Αθήνας προσπαθούσε να ρίξει την ευθύνη στο ΚΚΕ, και συγκεκριμένα στα στελέχη του: Αδάμ Μουζενίδη και Βαγγέλη Βασβανά, ενώ το ΚΚΕ και η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, με δηλώσεις τους, κατάγγελναν σαν υπεύθυνη για τη δολοφονία του Πολκ, την ειδική Ασφάλεια της Θεσσαλονίκης.

Στο περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός», μηνιάτικο στρατιωτικό – πολιτικό όργανο του Γεν. Αρχηγείου του ΔΣΕ (τεύχος 6 του 1948), διαβάζουμε:

«Οπως κατάγγειλε με δηλώσεις του ο υπουργός των Εσωτερικών συν. Ιωαννίδης και όπως γίνεται κάθε μέρα και πιο φανερό, ο Πολκ δολοφονήθηκε από τους εγκληματίες της Ειδικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, για να μην έρθει στην Ελεύθερη Ελλάδα και για να αποδοθεί η δολοφονία του στους δημοκρατικούς. Η σκηνοθεσία, όμως, χρεοκόπησε πανηγυρικά και οι εγκληματίες, υπόδικοι μπρος στην παγκόσμια κοινή γνώμη, προσπαθούν τώρα να σκεπάσουν το έγκλημά τους. Αυτό τους ξεσκεπάζει πιο πολύ».

Ταυτόχρονα, οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι ζητούσαν κάποιου «ένοχου» την κεφαλήν επί πίνακι, ενώ το αμερικανικό κράτος ενδιαφερόταν για τον αντικομμουνιστικό αγώνα.

Οι ανακρίσεις


Στο μέσο της φωτογραφίας ο στρατιωτικός ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα συνταγματάρχης Χ. Σμιθ, κύριος οργανωτής της συνωμοσίας εναντίον του Πολκ. Από αριστερά ο υπουργός Τύπου και Πληροφοριών Μ. Αιλιανός, ο αεροπορικός ακόλουθος της πρεσβείας των ΗΠΑ Μπέργκβιστ, ο Γουλόπουλος, ο Σμιθ, ο Κ. Τσάτσος, ο ναυτικός ακόλουθος Σάντερλαντ με πολιτική ενδυμασία και ο υπουργός Εργασίας επί Μεταξά Δημητράτος

Meros52_Photo1_small.jpg

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, η ανάκριση αδυνατούσε να εξηγήσει το πώς μπόρεσε να γίνει ο φόνος. Ολα τα δεδομένα έδειχναν πως επρόκειτο για φόνο εκ προμελέτης και όλα τα στοιχεία της ανάκρισης φανέρωναν πως ο Πολκ δεν είχε προμελετήσει να πάει στο Αρχηγείο του ΔΣΕ και δεν είχε κλείσει συμφωνία πάνω στο θέμα αυτό, με κανέναν και με την έννοια τούτη σκοτώθηκε τυχαία. Στην παραπάνω όμως αντίφαση, υπήρχε εξήγηση, η οποία και δεν άργησε να γίνει γνωστή στους αρμόδιους. Η υπόθεση Πολκ έφερε στην επιφάνεια το πώς οι σκοπιμότητες του αγγλοαμερικανικού ανταγωνισμού στη Μέση Ανατολή και της αγγλοαμερικανικής αλληλεγγύης στον αντικομμουνιστικό αγώνα, εμπόδισαν να έρθει στο φως η αλήθεια.

Εξαιτίας των παραπάνω σκοπιμοτήτων, η ανάκριση δεν μπόρεσε να προχωρήσει στο σωστό δρόμο. Θα μπορούσε, βέβαια, να κλείσει η όλη υπόθεση, αποδίδοντας το φόνο σε αγνώστους, που δε στάθηκε δυνατό να βρεθούν, αλλά η Αμερική και η άκρα Δεξιά στην Ελλάδα δεν μπορούσαν να ησυχάσουν. Χρειάζονταν μια λύση αντικομμουνιστική. Ετσι, μετά από ανακρίσεις μερικών μηνών, που δεν κατάφερναν να βρουν στοιχεία προς καμιά κατεύθυνση, είτε ερευνούσαν όλες τις πιθανές κατευθύνσεις και εκδοχές, είτε όχι, οι αξιωματούχοι της αμερικανικής πλευράς, δρώντας, κυρίως μέσω εκπροσώπων του αμερικανικού Τύπου, έπεισαν – με τη μια ή την άλλη μορφή πίεσης – τους αξιωματούχους της ελληνικής πλευράς ότι ήταν σημαντικό για την εξέλιξη των αμερικανο-ελληνικών, αλλά και των αμερικανο-βρετανικών σχέσεων, να συλληφθεί ένας «ένοχος» και να δικαστεί για τη δολοφονία του Τζορτζ Πολκ.

Ο Κώστας Χατζηαργύρης, στο βιβλίο του «Η υπόθεση Πολκ», αναφέρεται σε τέσσερις βασικές φάσεις της ανάκρισης. Συγκεκριμένα: «Υπήρξε η ελληνική ανακριτική φάση στη Θεσσαλονίκη, που κάλυψε το δεύτερο μισό του μήνα Μάη. Ακολούθησε η ελληνική ανακριτική φάση στην Αθήνα, που κράτησε τον Ιούνη. Αρχισε παράλληλα κι αποκορυφώθηκε τον Ιούλη η φάση της αμερικανικής επέμβασης με κεντρικό μοτίβο την απαίτηση να βρεθεί και να συλληφθεί οπωσδήποτε ένας κάποιος ένοχος, για το φόνο. Και κλιμακώθηκε η όλη διαδικασία τον Αύγουστο του 1948, με τη σύλληψη και τις «ομολογίες» του Γρηγόρη Στακτόπουλου».

Κατά την πρώτη ανακριτική φάση της Θεσσαλονίκης (δεύτερο μισό του Μάη), όταν έγιναν γνωστά ορισμένα στοιχεία για την εξαφάνιση του δημοσιογράφου Πολκ από το ξενοδοχείο, την αποστολή της ταυτότητάς του στο Γ` Αστυνομικό Τμήμα Θεσσαλονίκης κ.ά., η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση στιγμάτιζε τους δολοφόνους του Αμερικανού δημοσιογράφου.

Η συγκάλυψη της αλήθειας

Στην εφημερίδα «Εξόρμηση», όργανο του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, την 1η του Ιούνη 1948, γράφονταν:

«Η δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζ. Πολκ έφερε σε δύσκολη θέση την ψευτοκυβέρνηση των δολοφόνων. Είχαν οργανώσει τη δολοφονία με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν εύκολα να την αποδώσουν στους δημοκρατικούς. Γι’ αυτό είχαν κανονίσει να σταλεί η ταυτότητα του Πολκ στην Ασφάλεια, ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση πως ο Πολκ κατόρθωσε να περάσει στους αντάρτες και, επομένως, εκεί εξαφανίστηκε δολοφονημένος. Είχαν, επίσης, κανονίσει να εξαφανιστεί το πτώμα. Η τύχη τα ‘φερε να ξεβράσει η θάλασσα το πτώμα προς στην παραλία της Σαλονίκης. Ετσι, δεν μπορούσαν πια να πουν πως είχε περάσει στους αντάρτες. Δοκίμασαν αμέσως με τις φυλλάδες τους και με δηλώσεις ψευτοϋπουργών, να σκηνοθετήσουν την ενοχή των «κομμουνιστών» στη στυγερή δολοφονία. Μα, στο μεταξύ, οι ξένοι δημοσιογράφοι και η κοινή γνώμη της Αμερικής, κατάπληκτοι μπροστά στην άτιμη αυτή πράξη, ενδιαφέρθηκαν και ξεσκέπασαν την προσπάθεια αυτή. Στη Σαλονίκη έφτασαν δημοσιογράφοι και ντετέκτιβ (ιδιωτικοί αστυνομικοί), που άρχισαν τις δικές τους έρευνες. Η σπείρα των δολοφόνων δυσκολεύτηκε έτσι να βάνει μπροστά τη σκηνοθεσία της. Μοναδική της ελπίδα είναι πια να συγκαλύψει τους δολοφόνους και να μπερδέψει τις ανακρίσεις. Αυτό και κάνει, παρ’ όλες τις δηλώσεις του Σοφούλη πως είναι τάχα ζήτημα τιμής η ανακάλυψη των δολοφόνων. Ολα τα μέχρι τώρα στοιχεία είναι συντριπτικά για τους δολοφόνους. Οι δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών συναγ. Ιωαννίδη αποδείχνουν αδιάψευστα πως ο Πολκ δολοφονήθηκε από τη σπείρα των δολοφόνων που δρα στη Σαλονίκη, κάτω από την καθοδήγηση της Ασφάλειας, για να ματαιωθεί ο ερχομός του Πολκ στην Ελεύθερη Ελλάδα. Οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι αποφάσισαν να στείλουν στην Ελλάδα επιτροπή για να παρακολουθήσει τις ανακρίσεις. Τρομοκρατημένοι μπροστά στον κίνδυνο να αποκαλυφτούν οι δράστες και η ενοχή τους, η ψευτοκυβέρνηση της ΑΘήνας ζήτησε από το αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών, να εμποδίσει τον ερχομό της επιτροπής των δημοσιογράφων, πράγμα που έγινε. Ετσι, ελπίζουν να σκεπάσουν την υπόθεση. Μα, άδικα πασχίζουν. Και το νέο τους έγκλημα, αργά ή γρήγορα, θα αποκαλυφθεί. «Το αίμα θα πνίξει τους δολοφόνους».

Οπως απέδειξαν οι νεότερες έρευνες, τον Τζορτζ Πολκ σκότωσε ο Αγγλος πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις, Ράνταλ Κόουτς, ο οποίος και υπηρετούσε ως πρόξενος της Μ. Βρετανίας στη Θεσσαλονίκη. Την υπόθεση σκέπασαν τότε οι ελληνικές και οι αμερικανικές αρχές. Στην εισαγωγή του βιβλίου του «Πόλεμος, διείσδυση και προπαγάνδα», ο Φ. Οικονομίδης σημειώνει, σχετικά με την υπόθεση Πολκ: «Σήμερα, για πρώτη φορά, μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, αποκαλύπτεται ότι πίσω από τη δολοφονία του Πολκ κρύβονται οι αμερικανικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες, σε συνεργασία με τμήματα του ελληνικού και βρετανικού στρατιωτικού κατεστημένου.

Κύριος οργανωτής της συνωμοσίας εναντίον του Πολκ ήταν ο στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, συνταγματάρχης του αμερικανικού ΓΕΣ, Χάρβι Σμιθ».

Ο Πολκ θύμα του αντικομμουνισμού

Οσοι ασχολήθηκαν και ασχολούνται με την υπόθεση Πολκ προσπαθούν να δώσουν απάντηση στο ερώτημα: Τι ήταν αυτό που επέτρεψε στις ελληνικές, τις αμερικανικές και τις βρετανικές αρχές, να συνεργαστούν τελικά, παρά τις επί μέρους αντιθέσεις τους, στην προώθηση μιας απεχθούς λύσης σ’ ένα «ανεξιχνίαστο» έγκλημα και μετά να κουκουλώσουν αυτή τη λύση, ώστε να παραμείνει συγκαλυμμένη επί τόσα χρόνια;

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα βρίσκεται στο γεγονός ότι και οι τρεις κυβερνήσεις (Ελλάδα – ΗΠΑ – Βρετανία), είχαν μια κοινή αντίληψη περί κοινού συμφέροντος απέναντι σ’ έναν κοινό εχθρό, τον κομμουνισμό.

Την εποχή εκείνη στην Ευρώπη και σ’ όλον τον κόσμο, επικρατούσε το ψυχροπολεμικό κλίμα. Στην Ελλάδα, μαινόταν ένας αδελφοκτόνος εμφύλιος πόλεμος. Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές, που είχαν αντικαταστήσει τους Αγγλους, προσπαθούσαν να συντρίψουν το λαϊκο-δημοκρατικό κίνημα. Ο αντικομμουνισμός, κυριολεκτικά, οργίαζε. Το κίνημα συμπαράστασης προς τις προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις της Ελλάδας έπαιρνε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο.

Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1948, η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση (ΠΔΚ) δήλωνε ότι ήταν πάντα έτοιμη να δεχτεί και να ενθαρρύνει οποιαδήποτε πρωτοβουλία και από οποιαδήποτε πλευρά, που θα έτεινε να βοηθήσει να βρει η Ελλάδα τον εαυτό της και την ησυχία της. Ζητούσε επίμονα να παύσει να χύνεται στην Ελλάδα αίμα, επειδή αυτό ήθελαν οι ξένοι ιμπεριαλιστές και η ντόπια αντίδραση. Ζητούσαν να σταματήσουν οι δολοφονίες, οι εκτελέσεις και οι σφαγές των λαϊκών αγωνιστών.

Ο δημοσιογράφος Πολκ, θέλοντας να συμβάλει στο σταμάτημα του εμφυλίου πολέμου και στη συμφιλίωση του ελληνικού λαού, σκόπευε να πάει στο βουνό, να έρθει σε επαφή με την ηγεσία του ΔΣΕ και να ενημερώσει την αμερικανική και την παγκόσμια δημοκρατική γνώμη για τις προθέσεις και τις επιδιώξεις της ΠΔΚ, σχετικά με τη λύση του ελληνικού δράματος.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, έπρεπε να βγει από τη μέση ο Πολκ και, ταυτόχρονα, η ευθύνη για το έγκλημα να αποδοθεί στους κομμουνιστές. Η ενοχοποίηση των κομμουνιστών ικανοποιούσε τις αμερικανικές απαιτήσεις και διασφάλιζε την πραγματοποίηση του προγράμματος βοήθειας ενάντια στον κοινό εχθρό.

Συνεπώς, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζορτζ Πολκ υπήρξε ένα από τα τραγικά θύματα της αντικομμουνιστικής εκστρατείας που είχε εξαπολυθεί την εποχή εκείνη στην Ελλάδα από την ντόπια αντίδραση και τους Αμερικανούς και τους Αγγλους πάτρωνές της.

Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο του Φοίβου Οικονομίδη «Πόλεμος, διείσδυση και προπαγάνδα» και από το αρχείο του «Ρ»

Περιεχόμενα

https://erodotos.wordpress.com/istoria-dse/